Για αιώνες, οι ιστορικοί πίστευαν ότι ο Κολόμβος γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας, προερχόμενος από ταπεινή οικογένεια, πριν καταφέρει να πείσει τους Καθολικούς Μονάρχες να χρηματοδοτήσουν αυτό που πολλοί θεωρούσαν ένα αδύνατο ταξίδι πέρα από τον Ατλαντικό.

Τώρα, ερευνητές από το εργαστήριο Citogen και το Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης δημοσίευσαν μια προδημοσίευση μελέτης που υποστηρίζει ότι ο Κολόμβος ενδέχεται αντίθετα να καταγόταν από τη γαλικιανή αριστοκρατία της Ισπανίας, με γενετικές ενδείξεις που τον συνδέουν με την ισχυρή γενεαλογική γραμμή των Σοτομαγιόρ.

Οι Σοτομαγιόρ ήταν μία από τις πιο επιδραστικές ευγενείς οικογένειες της μεσαιωνικής Γαλικίας, με πολιτική και στρατιωτική ισχύ στη βορειοδυτική Ισπανία κατά τον 15ο αιώνα, ένα υπόβαθρο που έρχεται σε έντονη αντίθεση με την καθιερωμένη άποψη ότι ο Κολόμβος προερχόταν από μια ταπεινή ιταλική οικογένεια.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι τα γενετικά δεδομένα δείχνουν τον Πέδρο Άλβαρεζ δε Σοτομαγιόρ, έναν ισχυρό Γαλικιανό ευγενή του 15ου αιώνα γνωστό ως Πέδρο Μαντρίγκα, ως πιθανό πρόγονο στη γενεαλογική γραμμή του Κολόμβου.

Η ανακάλυψη προέκυψε αφού οι επιστήμονες ανέλυσαν DNA από 12 άτομα που είχαν ταφεί στο κρύπτη της οικογένειας Κόμηδων του Γκέλβες στην Ισπανία.

Η θεωρία ότι ο Κολόμβος μπορεί να είχε γαλικιανές ρίζες δεν είναι νέα, καθώς χρονολογείται περισσότερο από έναν αιώνα πίσω.

Ωστόσο, η μελέτη υποστηρίζει ότι προσφέρει την ισχυρότερη γενετική ένδειξη μέχρι σήμερα υπέρ αυτής της εκδοχής.

«Για να προσεγγίσουμε επιστημονικά την καταγωγή του Χριστόφορου Κολόμβου, η μελέτη στόχευσε στον βασικό τόπο ταφής της άμεσης γενεαλογικής του γραμμής: την εκκλησία Santa Maria de Gracia στο Γκέλβες», ανέφερε η ερευνητική ομάδα στη μελέτη.

«Ο χώρος λειτουργεί ως πανθεόν των Κόμηδων του Γκέλβες, φιλοξενώντας τον μεγαλύτερο αριθμό άμεσων απογόνων του Κολόμβου, τουλάχιστον επτά, συμπεριλαμβανομένης της εγγονής του».

Η σημαντική ανακάλυψη προέκυψε όταν οι ερευνητές εντόπισαν δύο άτομα ανάμεσα στα 12 που εκτάφηκαν από την κρύπτη, τα οποία μοιράζονταν γενετικό υλικό χωρίς να υπάρχει γνωστή ιστορική σύνδεση μεταξύ τους.

Το ένα ήταν ο Χόρχε Αλμπέρτο δε Πορτογάλ, ο τρίτος Κόμης του Γκέλβες και τεκμηριωμένος απόγονος του Κολόμβου.

Το άλλο ήταν η Μαρία δε Κάστρο Χιρόν δε Πορτογάλ, μια Γαλικιανή ευγενής συνδεδεμένη με μία από τις πιο ισχυρές αριστοκρατικές οικογένειες της Ισπανίας.

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι αυτή η απροσδόκητη γενετική σύνδεση τους οδήγησε στον Πέδρο Μαντρίγκα.

Χρησιμοποιώντας περισσότερους από 10.000 γενετικούς δείκτες και ένα υπολογιστικό μοντέλο που χαρτογραφεί 16 γενιές οικογενειακής ιστορίας, η ομάδα κατέληξε ότι ο Πέδρο Μαντρίγκα ήταν ο πιο πιθανός κοινός πρόγονος.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι όταν αφαιρέθηκε από το ανακατασκευασμένο γενεαλογικό δέντρο, η γενετική σύνδεση εξαφανίστηκε πλήρως, γεγονός που δείχνει ότι αποτελούσε κρίσιμο κρίκο στην οικογενειακή γραμμή του Κολόμβου.

Ονόμασαν τη διαδικασία «δοκιμή εικονικής απενεργοποίησης», κατά την οποία ο Πέδρο Μαντρίγκα αφαιρέθηκε ψηφιακά από το οικογενειακό μοντέλο.

Μόλις αφαιρέθηκε, η γενετική σχέση μεταξύ των απογόνων εξαφανίστηκε.

Οι ερευνητές επεσήμαναν επίσης ιστορικές ενδείξεις που, όπως λένε, στηρίζουν τη θεωρία: ο Πέδρο Μαντρίγκα εξαφανίστηκε από τα αρχεία γύρω στο 1486, την ίδια περίοδο που ο Κολόμβος εμφανίστηκε ξαφνικά στην αυλή των Καθολικών Μοναρχών.

Ο Πέδρο Μαντρίγκα ήταν ένας από τους ισχυρότερους φεουδάρχες της 15ης αιώνα Γαλικίας, ελέγχοντας εκτεταμένα εδάφη από το κάστρο Σοτομαγιόρ, στις όχθες του ποταμού Βερντέγο στην επαρχία Ποντεβέδρα.

Τα γραπτά του Κολόμβου περιείχαν επίσης γλωσσικά στοιχεία γαλικιανοπορτογαλικής προέλευσης, ενώ τμήματα του οικόσημού του έμοιαζαν με σύμβολα που συνδέονται με την οικογένεια Σοτομαγιόρ.

Οι ερευνητές βρήκαν επίσης ότι οι απόγονοι που ήταν θαμμένοι στην κρύπτη συγκεντρώνονταν γενετικά με πληθυσμούς της βόρειας Ισπανίας και έδειχναν συνδέσεις τόσο με την οικογένεια Σοτομαγιόρ της Γαλικίας όσο και με τον οίκο Θουνίγα της Ναβάρας.

Ωστόσο, η ομάδα τόνισε ότι τα στοιχεία παραμένουν έμμεσα, καθώς βασίζονται σε απογόνους και όχι στο ίδιο το DNA του Κολόμβου, γεγονός που σημαίνει ότι τα ευρήματα χρειάζονται ανεξάρτητη επιβεβαίωση.

Οι περισσότεροι ιστορικοί εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Κολόμβος γεννήθηκε στη Γένοβα, επικαλούμενοι τη διαθήκη του το 1498 που αναφέρει τη Γένοβα ως τόπο γέννησής του.

Όμως οι υποστηρικτές της θεωρίας ισπανικής καταγωγής υποστηρίζουν ότι ο Κολόμβος μπορεί να έκρυψε το πραγματικό του υπόβαθρο, με τη νέα μελέτη να προσφέρει νέα, αν και ακόμη μη οριστικά, στοιχεία που τον συνδέουν με τη βόρεια ισπανική αριστοκρατία.

Το 2024, η ομάδα επιβεβαίωσε τον τόπο ταφής του Κολόμβου.

Πέρασαν 20 χρόνια πραγματοποιώντας ανάλυση DNA σε ανθρώπινα οστά που βρέθηκαν στον καθεδρικό ναό της Σεβίλλης, επιβεβαιώνοντας με «απόλυτη βεβαιότητα» ότι ανήκαν στον εξερευνητή που πέθανε το 1506.

Οι συγγραφείς κατέληξαν ότι η έρευνα παρέχει την πρώτη «ισχυρή γενετική υποστήριξη» για τη θεωρία ότι ο Κολόμβος μπορεί να καταγόταν από τη Γαλικία και όχι από την Ιταλία.

Ο Κολόμβος απέπλευσε στις 3 Αυγούστου 1492 από το ισπανικό λιμάνι Πάλoς με στόχο να βρει έναν δρόμο προς τα θρυλικά πλούτη της Ασίας.

Μαζί με τρία πλοία, τη Niña, την Pinta και τη Santa María, ο Κολόμβος και περίπου 100 άνδρες ξεκίνησαν το ταξίδι που τους έφερε στην άλλη πλευρά του κόσμου, μακριά από τον αρχικό τους προορισμό.

Στις 12 Οκτωβρίου 1492, τα πλοία έφτασαν σε ξηρά που σήμερα είναι γνωστή ως Μπαχάμες, και αργότερα τον ίδιο μήνα ο Κολόμβος είδε την Κούβα, την οποία πέρασε για την ηπειρωτική Κίνα.

Στο δεύτερο ταξίδι του το 1493, επέστρεψε συνειδητά στον Νέο Κόσμο και έφτασε στο Πουέρτο Ρίκο, όπου υποδούλωσε πολλούς από τους ιθαγενείς Τάινο, μερικοί από τους οποίους στάλθηκαν πίσω στην Ισπανία.

Τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, πολλοί Ισπανοί κατέφθασαν, με αποτέλεσμα τον θάνατο περίπου επτά εκατομμυρίων Τάινο, δηλαδή του 85% του πληθυσμού.