Τα στοιχεία που περιλαμβάνει η έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ καταγράφουν τη σημαντική απόσταση που εξακολουθεί να χωρίζει την Ελλάδα από την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς τη διάρκεια της εβδομαδιαίας απασχόλησης.

Ειδικότερα, το 11,6% των απασχολουμένων στην Ελλάδα εργάζεται 49 ή περισσότερες ώρες την εβδομάδα, ποσοστό σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η διαφορά είναι μεγάλη και συγκριτικά με άλλες ομάδες χωρών, αφού η ελληνική επίδοση είναι κατά 6,1 ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη από εκείνη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και κατά 10,1 μονάδες υψηλότερη από τα κράτη των Βαλκανίων.

Η εικόνα στο σύνολο των εργαζομένων

Η απόκλιση δεν αφορά μόνο όσους έχουν εξαιρετικά μεγάλο ωράριο. Στο σύνολο των απασχολουμένων ηλικίας 15 έως 64 ετών, η συνηθισμένη εβδομαδιαία απασχόληση στην κύρια εργασία ανέρχεται στις 41 ώρες στην Ελλάδα, έναντι 37,7 ωρών κατά μέσο όρο στην ΕΕ.

Μεγάλο μέρος της απόκλισης αποδίδεται στη δομή της ελληνικής αγοράς εργασίας, και ιδίως στις πολλές ώρες που δουλεύουν οι αυτοαπασχολούμενοι.

Αυτοαπασχολούμενοι και μισθωτοί

Το 2025 οι αυτοαπασχολούμενοι στην Ελλάδα εργάζονταν κατά μέσο όρο 47,2 ώρες την εβδομάδα, ενώ ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 41,9 ώρες — διαφορά που ξεπερνά τις πέντε ώρες εβδομαδιαίως.

Διαφορετική εικόνα παρουσιάζουν οι μισθωτοί, όπου η μέση εβδομαδιαία απασχόληση διαμορφώνεται στις 39,1 ώρες, με την Ελλάδα να εμφανίζει καλύτερη επίδοση από τις χώρες των Βαλκανίων και ελαφρώς καλύτερη από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Το ΙΝΕ ΓΣΕΕ σημειώνει ωστόσο ότι το ζήτημα δεν περιορίζεται στη διάρκεια του ωραρίου, αλλά αφορά ευρύτερα την ποιότητα της εργασίας. Σύμφωνα με την έκθεση, η ελληνική αγορά εργασίας συνδυάζει σχετικά χαμηλές αμοιβές με αυξημένη εντατικοποίηση, με αιτίες όπως τα ελλείμματα στη θεσμική προστασία των εργαζομένων, την οργανωσιακή κουλτούρα μέρους των επιχειρήσεων και την κλαδική διάρθρωση της οικονομίας.

Οι διαφορές ανά κλάδο

Οι αποκλίσεις γίνονται εντονότερες όταν εξεταστούν ανά κλάδο. Στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο, που συγκεντρώνει το 17,6% της συνολικής απασχόλησης στη χώρα, οι εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης έφθασαν το 2025 κατά μέσο όρο τις 43,3 ώρες εβδομαδιαίως.

Στις χώρες των Βαλκανίων και της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης η αντίστοιχη διάρκεια είναι λίγο πάνω από τις 40 ώρες, ενώ στις οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας διαμορφώνεται στις 41,5 ώρες. Ακόμη και στη μερική απασχόληση, οι εργαζόμενοι στο ελληνικό εμπόριο φθάνουν κατά μέσο όρο τις 23,6 ώρες την εβδομάδα.

Υψηλά παραμένουν τα ωράρια και στη μεταποίηση, όπου οι εργαζόμενοι απασχολούνταν το 2025 κατά μέσο όρο 41,7 ώρες την εβδομάδα. Η διάρκεια είναι οριακά μικρότερη σε σχέση με το 2019, εξακολουθεί όμως να υπερβαίνει τις αντίστοιχες επιδόσεις των υπόλοιπων ομάδων χωρών που εξετάζει η έκθεση.

Τουρισμός, εστίαση και πρωτογενής τομέας

Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απόσταση στον τουρισμό και την εστίαση, έναν από τους σημαντικότερους εργοδότες της ελληνικής οικονομίας. Στις δραστηριότητες παροχής καταλύματος και εστίασης, οι μέσες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας έφθασαν το 2025 τις 43,1, όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται στις 35,3 ώρες.

Αυτό σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος στον κλάδο στην Ελλάδα δουλεύει κατά μέσο όρο σχεδόν οκτώ ώρες περισσότερο την εβδομάδα — ουσιαστικά μία ολόκληρη επιπλέον εργάσιμη ημέρα. Η ελληνική επίδοση είναι επίσης κατά 5,8 ώρες υψηλότερη από τις οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, κατά πέντε ώρες από τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και κατά 3,3 ώρες από τα κράτη των Βαλκανίων.

Μεγάλη παραμένει η επιβάρυνση και στον πρωτογενή τομέα. Στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία, όπου συγκεντρώνεται το τέταρτο υψηλότερο μερίδιο απασχολουμένων στη χώρα, η εβδομαδιαία εργασία φθάνει κατά μέσο όρο τις 45,1 ώρες — περίπου τρεις ώρες περισσότερες από τον μέσο όρο της ΕΕ και έξι ώρες περισσότερες από τις χώρες των Βαλκανίων.

Η συνολική εικόνα δείχνει έτσι μια ελληνική αγορά εργασίας στην οποία οι πολλές ώρες παραμένουν ο κανόνας για σημαντικό τμήμα των απασχολουμένων, χωρίς ο αυξημένος εργασιακός χρόνος να μεταφράζεται αυτομάτως σε αντίστοιχα υψηλότερη παραγωγικότητα ή καλύτερες αμοιβές.