Η Σελήνη έπαιξε ρόλο στη βύθιση του Τιτανικού

Εδώ και 100 χρόνια η βύθιση του Τιτανικού έχει υπάρξει, ίσως, η πιο διάσημη και μελετημένη καταστροφή του 20ού αιώνα, με πρωταγωνιστή ένα κοινό παγόβουνο. Τώρα όμως, μια νέα μελέτη Αμερικανών επιστημόνων, πέρα από το ανθρώπινο λάθος του καπετάνιου, δείχνει προς μια τελείως απρόσμενη κατεύθυνση για την αναζήτηση ενόχου: Προς τη Σελήνη!

Οι ερευνητές του πολιτειακού πανεπιστημίου του Τέξας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αστρονομικό περιοδικό Sky & Telescope, ρίχνουν νέο φως στη μοιραία νύχτα της 14ης Απριλίου 1912, για την οποία έχουν γραφτεί τόσα βιβλία και έχουν γυριστεί τόσες ταινίες και ντοκιμαντέρ, όταν περίπου 1.500 επιβάτες έχασαν τη ζωή τους στα παγωμένα νερά του βορείου Ατλαντικού.

Οι Τεξανοί αστρονόμοι υποστηρίζουν ότι ένα τρομερά σπάνιο αστρονομικό φαινόμενο εξηγεί γιατί ένας μεγάλος αριθμός παγόβουνων είχαν φύγει από την αρχική θέση τους και βρέθηκαν στο δρόμο του Τιτανικού. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι στις 4 Ιανουαρίου 1912 η Σελήνη και ο Ήλιος ευθυγραμμίστηκαν με τέτοιο τρόπο που η συνδυασμένη βαρυτική έλξη τους πάνω στη Γη προκάλεσε μια πολύ ισχυρή παλιρροϊκή επίδραση.

Επίσης, η Σελήνη βρέθηκε στο περίγειό της, δηλαδή στο κοντινότερο σημείο της προς τη Γη των τελευταίων 1.400 ετών και μάλιστα μόλις 6 λεπτά πριν γίνει πανσέληνος. Όταν η πανσέληνος συμπίπτει με το σεληνιακό περίγειο, τότε μιλάμε για ύπαρξη ''σούπερ-Σελήνης'' και αυτή με τη σειρά της ενίσχυσε την παλίρροια. Παράλληλα, το περιήλιο, δηλαδή η κοντινότερη προσέγγιση της Γης στον Ήλιο, είχε συμβεί ακριβώς την προηγούμενη μέρα του ναυαγίου, με συνέπεια η ελκτική δύναμη του Ήλιου πάνω στη Γη να είναι ιδιαίτερα αυξημένη.

Οι πιθανότητες να συμπέσουν όλες αυτές μαζί οι συνθήκες, θεωρούνται αστρονομικές, κυριολεκτικά και μεταφορικά, με συνέπεια να μεγιστοποιηθεί τελικά η ελκτική δύναμη πάνω στους ωκεανούς της Γης, να ενταθεί η παλίρροια και να διευκολυνθεί η απόσπαση των παγόβουνων της Γροιλανδίας, που πλέον άρχισαν να ταξιδεύουν προς το νότο. Υπό κανονικές συνθήκες, τα μεμονωμένα αυτά παγόβουνα συνήθως κολλάνε για χρόνια στα ρηχά νερά έξω από τον Καναδά, όμως αυτή τη φορά η ενισχυμένη παλίρροια τα διευκόλυνε να ξεκολλήσουν πάλι και να ταξιδέψουν γρήγορα ακόμα πιο νότια, όπου μετά από περίπου τρεις μήνες έμελε να συναντήσουν τον αμέριμνο Τιτανικό.