Πρίγκιπας Χάρι: «Βυθίστηκα στην κατάθλιψη» ‑ Τι πίστευε επί χρόνια για τη Νταϊάνα

Ο πρίγκιπας Χάρι μιλά για την κατάθλιψη που βίωσε στον Καναδά το 2019, για το «κρασάρισμα αδρεναλίνης» και για την πεποίθηση που κουβαλούσε χρόνια για τη μητέρα του, πριγκίπισσα Νταϊάνα.

Ο πρίγκιπας Χάρι (Prince Harry) αποκαλύπτει ότι βυθίστηκα στην κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες λίγο μετά τη μετακόμισή του στον Καναδά, στα τέλη του 2019, μαζί με τη Μέγκαν Μαρκλ (Meghan Markle) και τον γιο τους, πρίγκιπα Άρτσι (Archie). «Ήταν σαν να χρειαζόμουν το στρες για να παράγει το σώμα μου την αδρεναλίνη που θα βοηθούσε τον εγκέφαλό μου να λειτουργήσει, γιατί έγινα ανίκανος να κάνω οτιδήποτε μέσα στο σπίτι», λέει. «Στην πραγματικότητα, βυθίστηκα στην κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη».

Στην ίδια εξομολόγηση, ο Χάρι αποκαλύπτει τι πίστευε επί χρόνια για τη μητέρα του, πριγκίπισσα Νταϊάνα (Princess Diana), μετά τον θάνατό της: «Πίστευα ότι είχε δημιουργήσει αυτή τη διέξοδο για να ξεφύγει από όλα όσα κατέστρεφαν τη ζωή της και ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε στη ζωή μας μεταμφιεσμένη και θα έπαιρνε εμένα και τον αδελφό μου μακριά».

Τι είναι το «κρασάρισμα αδρεναλίνης» που περιγράφει ο πρίγκιπας Χάρι;

Οι αποκαλύψεις περιλαμβάνονται στο νέο MasterClass με τίτλο Redefining Grief: Building Resilience Through Loss, όπου ο 42χρονος δούκας του Σάσεξ μιλά για το λεγόμενο «κρασάρισμα αδρεναλίνης» που ένιωσε μόλις λίγες ημέρες μετά την άφιξή του στον Καναδά.

«Όταν βρέθηκα στον Καναδά, μακριά από το στρεσογόνο περιβάλλον, όπου προφανώς το σώμα μου ήταν γεμάτο αδρεναλίνη, μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες βίωσα αυτό το κρασάρισμα αδρεναλίνης, κάτι που δεν είχα αισθανθεί ποτέ πριν», λέει ο Χάρι. Η αλλαγή περιβάλλοντος, όπως περιγράφει, δεν έφερε αμέσως την ανακούφιση που ίσως περίμενε· αντίθετα, όταν απομακρύνθηκε από τη συνεχή ένταση, αντιλήφθηκε πόσο εξαρτημένος είχε γίνει από αυτήν για να συνεχίζει την καθημερινότητά του.

Ο Χάρι και η Μέγκαν είχαν εγκατασταθεί στον Καναδά μαζί με τον Άρτσι, ο οποίος είχε γεννηθεί τον Μάιο του 2019. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2020, ανακοίνωσαν ότι αποχωρούν από τον ρόλο των ανώτερων εργαζόμενων μελών της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Ο ίδιος εξηγεί ότι η απομάκρυνση από τη Βρετανία συνδεόταν με την ανάγκη για χρόνο και απόσταση: «Να αποκτήσουμε λίγο χώρο μακριά από όλα, ώστε να μπορέσω απλώς να σκεφτώ».

Το MasterClass για το πένθος με τη νευροεπιστήμονα Μέρι-Φράνσις Ο’Κόνορ

Το MasterClass δημιουργήθηκε από τον Χάρι μαζί με τη νευροεπιστήμονα δρα Μέρι-Φράνσις Ο’Κόνορ (Mary-Frances O’Connor). Η συζήτησή τους επικεντρώνεται στο πένθος, στις επιδράσεις του στον εγκέφαλο και στο σώμα και στην προσωπική εμπειρία του Χάρι μετά τον θάνατο της μητέρας του, όταν εκείνος ήταν 12 ετών.

Γυρίστηκε στην Καλιφόρνια στις αρχές του καλοκαιριού, χωρίς να χρησιμοποιηθεί η κατοικία του ζευγαριού στο Μοντεσίτο. Η παραγωγή κυκλοφόρησε λίγο πριν από την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας στις 10 Οκτωβρίου και συνδέεται με δύο οργανώσεις που στηρίζουν ανθρώπους μετά την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων, το Comfort Zone Camp και το Scotty’s Little Soldiers.

Ο θάνατος της Νταϊάνα και τα χρόνια του «μουδιάσματος»

Πριν ακόμη φτάσει στη δύσκολη περίοδο του Καναδά, ο Χάρι είχε περάσει πολλά χρόνια προσπαθώντας να διαχειριστεί τον θάνατο της Νταϊάνα, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι το 1997.

«Για 15, 20 χρόνια, όταν με ρωτούσαν “είσαι καλά;”, η απάντησή μου ήταν “είμαι καλά”. Ήταν ένα μούδιασμα, ένα συναισθηματικό κλείσιμο», περιγράφει. «Και χωρίς να το γνωρίζω, η αδρεναλίνη με ωθούσε, με οδηγούσε».

Ο Χάρι συνδέει αυτή την κατάσταση με την απόφασή του να ενταχθεί στον στρατό στα 20 του. «Ήταν η κινητήρια δύναμη που με οδήγησε να ενταχθώ στον στρατό στα 20 μου. Ήταν η τέλεια απόσπαση της προσοχής. Δεν μπορούσα πραγματικά να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από την αποστολή που είχα μπροστά μου», λέει.

Αφγανιστάν, κρίσεις πανικού και η συνειδητοποίηση

Μετά τη δεύτερη αποστολή του στο Αφγανιστάν, το 2013, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι όσα είχε ζήσει είχαν επηρεάσει βαθύτερα την ψυχική του κατάσταση. «Όσα είδα, όσα έζησα, φαίνεται πως αποτέλεσαν ένα έναυσμα για άλλα τραύματα που είχαν αποθηκευτεί μέσα μου», αναφέρει.

«Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πιθανότατα είχα εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό. Ακόμη και το να φορέσω ένα απλό πουκάμισο, να σφίξω τον γιακά, μου έδινε κυριολεκτικά την αίσθηση ότι πνιγόμουν. Έπαθα κρίσεις πανικού ακόμη και μέσα στο αυτοκίνητο, στον δρόμο για τη δουλειά», θυμάται. «Τότε κατάλαβα: “Εντάξει, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο εδώ, υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να εξετάσεις”».

Πώς επηρεάζει το χρόνιο στρες τον οργανισμό;

Η Ο’Κόνορ εξηγεί την επίδραση του χρόνιου στρες με το παράδειγμα ενός αυτοκινήτου: η κορτιζόλη, η ορμόνη που παράγεται από τα επινεφρίδια, λειτουργεί σαν το σύστημα τροφοδοσίας καυσίμου. «Αν πατάς συνεχώς το γκάζι και στέλνεις όλη αυτή την ποσότητα “καυσίμου” μέσα στο σώμα σου, αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα», λέει.

«Η έρευνα δείχνει ότι στους ανθρώπους που βρίσκονται υπό χρόνιο στρες, η κορτιζόλη κάποια στιγμή εξαντλείται. Και αυτό σημαίνει ότι αισθάνεσαι θολούρα, ότι δεν αποδίδεις καλά, ότι νιώθεις εξαντλημένος ακόμη και όταν σηκώνεσαι το πρωί». Ο Χάρι απαντά: «Η πνευματική θολούρα είναι κάτι με το οποίο μπορώ πραγματικά να ταυτιστώ».

Γιατί ο Χάρι πίστευε ότι η Νταϊάνα θα επέστρεφε;

Ακόμη και χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Χάρι δυσκολευόταν να αποδεχθεί πλήρως ότι δεν θα επέστρεφε. Η Ο’Κόνορ εξηγεί ότι ο συναισθηματικός δεσμός με έναν άνθρωπο δεν εξαφανίζεται τη στιγμή του θανάτου του: ο εγκέφαλος έχει καταγράψει τη σχέση ως διαρκή δεσμό και γι’ αυτό η απουσία μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει πλήρως κατανοητή.

Όπως σημειώνει, όταν δημιουργείται ένας ισχυρός δεσμός με έναν άνθρωπο, ο εγκέφαλος διατηρεί την προσδοκία ότι εκείνος θα εξακολουθεί να υπάρχει στη ζωή μας.

Η ενοχή της ευτυχίας και η κληρονομιά της Νταϊάνα

Ένα ακόμη κομμάτι της διαδρομής του ήταν η ενοχή που ένιωθε όταν επέτρεπε στον εαυτό του να είναι ευτυχισμένος. «Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό επειδή ένιωθα άπιστος και ένοχος στην ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη», εξομολογείται. «Ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λυπημένος και ότι έπρεπε να παραμένω συναισθηματικά μουδιασμένος, προκειμένου να της αποδείξω ότι μου έλειπε».

Στην πορεία, όμως, άλλαξε οπτική: «Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που συνειδητοποίησα ήταν πως εκείνη ήθελε απλώς να είμαι ευτυχισμένος. Και αυτή ήταν μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμουν. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».

Σήμερα συνδέει μεγάλο μέρος της φιλανθρωπικής του δράσης με την παρακαταθήκη της μητέρας του. «Σε ό,τι κάνω, σε ό,τι επενδύω την ενέργειά μου, ελπίζω ότι η μητέρα μου θα ήταν περήφανη», λέει. «Προσπαθώντας να συνεχίσω και να προστατεύσω την κληρονομιά της, αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι η δουλειά που τελικά επέλεξα, ή στην οποία τελικά παρασύρθηκα και με τράβηξε, ήταν τόσο παρόμοια με τη δουλειά που έκανε εκείνη».

Και καταλήγει: «Με το πένθος έρχεται κάτι που δεν είναι τόσο ευθύνη, αλλά περισσότερο η μεταφορά του ανθρώπου που έχασες μαζί σου σε όλη σου τη ζωή. Υπάρχει ένα κομμάτι του να κουβαλώ τη μητέρα μου μέσα μου, το οποίο τελικά μου δίνει δύναμη για τη δουλειά που κάνω».