Eίμαι μία από τους χιλιάδες που πήγαν στο Σύνταγμα...

Είμαι μία από τους χιλιάδες που πήγαν στο Σύνταγμα...
Την πρώτη φορά λίγο μουδιασμένα, ορμώμενη από καθαρή περιέργεια για αυτά που γίνονται 100 μέτρα από το σπίτι μου. Τη δεύτερη φορά, λίγο πιο συνειδητά και με μία διάθεση καταγραφής και επεξεργασίας των όσων συμβαίνουν εκεί. Περπατούσα ανάμεσα στο πλήθος, «έκοβα φάτσες» και προσπαθούσα να καταλάβω..

Είχε απ' όλα...
Ανθρώπους (σαν και εμάς) που δε συνηθίζουν να βγαίνουν στους δρόμους, πιτσιρίκια, οικογένειες, παρέες του χαβαλέ, παρέες με κιθάρες, γραφικούς, ξυλοπόδαρους, ανθρώπους με αστεία συνθήματα στις μπλούζες, ανθρώπους με σοβαρά συνθήματα στις μπλούζες, φοιτητές, αναρχικούς, κουστουμαρισμένους, κουρασμένους, ακόμα και καρακαλντάκες με τακούνια, που κάτι προφανώς έψαχναν.

Δεν είχε...
Οργανωμένους νεολαίους, συνδικάτα, κόμματα, κομματόσκυλα, συνθήματα ουτοπικά, συνθήματα κατευθυνόμενα, ξύλο, δακρυγόνα... Αυτό που είδα, όμως, ήταν ήταν μία γλύκα στα μάτια όσων ήταν εκεί. Μία κρυφή ελπίδα ότι εδώ κάτι, ίσως, γίνεται. Ένα πλήθος με διαφορετικούς λόγους θυμού, διαφορετικούς λόγους απογοήτευσης. Στη ίδια γωνιά του δρόμου, ο άνεργος, ο καπελωμένος από το σύστημα και τη μίζα, ο εξαγριωμένος με τους πολιτικούς, την τρόικα και πάει λέγοντας. Ένα έθνος σε κατάθλιψη που προσπαθεί να βρεί παρηγοριά μοιράζοντας το βάρος της ψυχής του με ομοιοπαθείς.

Την Κυριακή πήγα με χαρά...
Ο κόσμος είχε γίνει ένα τεράστιο ποτάμι. Μια καμαριέρα που βγήκε στο μπαλκόνι της Μεγάλης Βρετανίας, αποθεώθηκε από χιλιάδες, έγινε κατακόκκινη και κρύφτηκε... Συνάντησα τους φίλους μου και πάλι (χαμένοι στα προβλήματά μας δυσκολευόμαστε να βρεθούμε). Συνάντησα τους φίλους μου και εκεί στη μέση του δρόμου αρχίσαμε να μιλάμε για όλα... Για τις αγωνίες μας (έχουμε βλέπεις πια όλοι παιδιά). Το γραφικό ''σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας'', έχει αρχίσει να έχει νόημα. Μιλήσαμε για τα λάθη της γενιάς μας, μιας γενιάς που δεν είχε να διεκδικήσει ουσιαστικά πράγματα (το είχαν κάνει οι προηγούμενοι). Μία γενιά που τη ρούφηξε ο καναπές της. Μία γενιά που στήριξε το δικομματισμό, την οικογενειοκρατία, την ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης, που είδε τη δημοκρατική αριστερά να συρρικνώνεται και να αδυνατεί να αλλάξει μορφή, μένοντας δυσκοίλια και κολλημένη στα παλιά. Αρχίσαμε, χωρίς να το καταλάβουμε, μία μέρα να μιλάμε και εμείς για τετραγωνικά και κυβικά και να απαξιώνουμε την πολιτική και τους πολιτικούς,  χωρίς να προτείνουμε όμως κάτι.

Δεν ξέρω αν αυτό το πλήθος έχει δύναμη...
Δεν ξέρω αν χρειάζονται συνθήματα για να ακουστεί δυνατά μία φωνή ή αν απλά η σιωπή αρκεί. Ναι, το «κίνημα του facebook» είναι αδιαμόρφωτο πολιτικά, δεν έχει ταυτότητα ή προορισμό, ακόμα. Bρίσκεται στην εφηβεία και ίσως δε θα μπορέσει να ωριμάσει ποτέ. Και ίσως αν καταφέρει να ωριμάσει, να χάσει την ταυτότητά του ή απλά να ξεφουσκώσει. Ως πότε όμως μπορούν κάποιοι να αγνοούν 100.000 ανθρώπους;

Δε μούντζωσα, δε φώναξα, δε διαδήλωσα κατά του μνημονίου.
Απλά, ήμουν μία από τους χιλιάδες που βρέθηκαν στο Σύνταγμα....

Πηνελόπη Κατσάτου