To μπλε ταξί

Μέχρι την έκτη δημοτικού  πήγαινα μια φορά κάθε μήνα με τη μαμά. Έβαζα δεντράκια για σημάδια μέσα απ' το λεωφορείο, να καταλαβαίνω πότε φτάνουμε. Πηγαίναμε στο γιατρό. Τίποτα δεν βλέπαμε. Μόνο το "Company" το πρωί για σάντουιτς και μετά το παιχνιδάδικο εκεί δίπλα. Ένα παιχνίδι την ημέρα έκανε το κλάμα πέρα! Οι δύο ψηλές πολυκατοικίες κοντά στα ΚΤΕΛ ήταν τότε ουρανοξύστες. Και αυτό που μου ΅χε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση, ήταν που τα ταξί ήταν μπλε! Γιατί τα ταξί ήταν μπλε; Και ποιος διαλέγει τα χρώματα στα ταξί; Η μαμά είπε ότι μία μέρα μαζεύτηκαν όλες οι πόλεις να διαλέξουν χρώματα για τα ταξί τους και η Θεσσαλονίκη διάλεξε το μπλε. Το πρόλαβε, γιατί και άλλες πόλεις έχουν θάλασσα. Εγώ πίστευα ότι δεν πρόλαβε, αλλά νίκησε, γιατί ήταν μεγάλη. Τόσο μεγάλη που χρειαζόταν να πάρεις ταξί.

Ένα βράδυ πήγαμε στην Έκθεση. Πάλι τίποτα δεν είδαμε. Ίσως εγώ, δηλαδή, γιατί ήμουν κοντή τότε. Θυμάμαι μόνο φασαρία. Ακουγόταν Παπακωνσταντίνου από κάπου και  εγώ πήρα μία ροζ κασετίνα, με ξεχωριστή θήκη για τη σβήστρα μου.

Στη Θεσσαλονίκη είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου κυλιόμενες. Είχαμε μπει στον "Μπέζα" με τη μαμά και τη γιαγιά και με παρακαλούσαν να τρυπήσω τ΄ αυτιά μου, με κάτι ψεύτικα σκουλαρίκια. Εγώ πήρα ένα κοριτσάκι-καρφίτσα και αποφάσισα να είναι το παιδί μου... Πηγαινοερχόμασταν στους ορόφους με τις κυλιόμενες κι εγώ με την καρφίτσα στα χέρια νόμιζα ότι πρωταγωνιστώ σε ταινία, από αυτές που παίζουν τα μεσημέρια τα Σάββατα, για όλη την οικογένεια.

Πάντα πηγαίναμε στη Θεσσαλονίκη για τα καλύτερα. Για στολές τα καρναβάλια και για τσάντες το Σεπτέμβρη.

Τότε πίστευα ότι μόνο εκεί έχει τόσο ψηλά κτήρια, μόνο εκεί έχει τέτοια σάντουιτς, μόνο εκεί έχει κυλιόμενες και κοριτσάκια-καρφίτσες, μόνο εκεί έχει μαγιονέζα, μόνο εκεί τα ταξί είναι μπλε.

Ύστερα μεγάλωσα και είχα ωράριο. Και τιμωρίες... Πηγαίνανε οι άλλες μόνες τους για ψώνια και να τρυπήσουνε τ΄ αυτιά τους κι εμένα οι δικοί μου το αποκλείανε! Ψάχναμε όλοι μαζί, οικογενειακώς, να βρούμε τα Doctor Martins! Χάζευα τις αφίσες στο δρόμο. Εξακολουθούσα να πιστεύω πως μόνο στη Θεσσαλονίκη γίνονται όλα. Πως ό,τι δε βρίσκω αλλού, θα το βρω εκεί. Χάζευα τους φοιτητές στους δρόμους και στις καφετέριες. Βιαζόμουν να γίνω. Η Θεσσαλονίκη ήταν τότε η ανεξαρτησία.

Τελικά δεν έζησα στη Θεσσαλονίκη ποτέ. Την πρώτη χρονιά πέρασα Γιάννενα. Δεν ήθελα ούτε να το προσπαθήσω και κάθε δεκαπέντε ήμουν στα ταβερνάκια στην ¶θωνος και μετά στα μπουζούκια. Ακούγαμε τραγούδια για τη Θεσσαλονίκη όσο ήμασταν μακριά και νιώθαμε λες και είχαν γραφτεί για τη μάνα μας. Κόσμος στους δρόμους μέχρι το πρωί, με τα καλά του να τρώει κουλούρια. Χαράματα.

Ύστερα ήρθα στην Αθήνα. Η Θεσσαλονίκη έγινε το άλλο μου σπίτι. Εκεί που βρίσκω όλα όσα δεν βρίσκω αλλού. Τρίγωνα Πανοράματος στα ΚΤΕΛ, ταβέρνες που σε κερνάνε γλυκό μετά το φαΐ, κορίτσια που βγαίνουν στους δρόμους πάντα σα να πηγαίνουν σε ραντεβού. Μια ηρεμία, μια οικειότητα.

Μελίτα Μαντζαρίδου / fititis.gr

_________________________________________________

Το ραδιόφωνο του .ES