Να εδώ... Οικογενειακά...

• Πώς περάσατε τις γιορτές; - Να εδώ... οικογενειακά...
  «ΕΔΩ»... Τέρµα το «ΕΚΕΙ»... Τέρµα οι εκδροµές, τα ταξιδάκια, τα τριήµερα... Τα «ΕΚΕΙ» βρέθηκαν «ΕΚΕΙ - ΕΚΕΙ, στη Β' Εθνική µαζί µε τον Απόλλωνα και την Προοδευτική» όπως έλεγε το παλιό σλόγκαν των λησµονηµένων γηπέδων... Τα «ΕΚΕΙ» το έσκασαν θυµωµένα απ' τη ζωή µας. Μας γύρισαν την πλάτη, βρόντηξαν την πόρτα πίσω τους και µην τα είδατε... Εδώ, οικογενειακά... Με τα περσινά µας ρούχα και τη φετινή µας διάθεση! Φετινή, αλλά όχι καινούργια... Καινούργια ήταν τα παιδικά λουστρίνια απ' τον Μούγερ. Τόσο γυαλιστερά που - όταν καθρέφτιζες το πρόσωπό σου - έβλεπες ήλιους και φεγγάρια και τα χρόνια που θα ΅ρθουν ολόφωτα! Αυτή η διάθεση η φετινή - δεν είναι σαν τα παλιά - καινούργια λουστρίνια. Είναι σαν ένα ζευγάρι µεταχειρισµένες µπότες που ανασύρεις απ' το καλάθι µιας αµερικάνικης αγοράς... Ο,τι πάρετε ένα τάλιρο, πριν το τσουρνέψει κι αυτό η τρόικα... Να εδώ, οικογενειακά... Σαν κατακόκκινο, ζουµερό µήλο µοιάζει η γεύση του 2011. Τη δοκιµάζω στο στόµα. Αγευστο, χαρτί, σαν κόλλα Α4. ∆εν δαγκώνω απ' την άλλη µεριά. ∆εν το ρισκάρω, αγάπη µου.
  
  Τρέχα γύρευε τι λαµογιά έχει κάνει η κακιά µάγισσα που δηλητηρίασε τη Χιονάτη:
  
  - Καθρέφτη, καθρεφτάκι µου, ποια είναι η ωραιοτέρα στου κόσµου µας τη σφαίρα; Εδωσα λάθος απάντηση: «Αυτή που έκανε το πιο πετυχηµένο λίφτινγκ». Γι' αυτό δεν το δαγκώνω το µήλο του 2011. Γιατί τα είδα τα χαΐρια της Χιονάτης. Την είδα πώς ταβλιάστηκε µπροστά στα παιδικά µου µάτια. Κι αυτή, όσο να πεις, είχε καβαντζώσει κι έναν πρίγκιπα να της δώσει το φιλί της ζωής...
  
  Εγώ πού να βασιστώ; Πού να ακουµπήσω;
  
  Στους 7 νάνους της πολιτικής και πνευµατικής µας ζωής; Τον Γκρινιάρη, τον Υπναρά, τον Χαζούλη, τον Τεµπέλη; Αυτοί είχαν το σπίτι τους σκέτο αχούρι, την Ελλάδα θα νοικοκυρέψουν; Κι εγώ, ως πολίτις, δεν έχω τις αντοχές της Χιονάτης. Να σηκώσω µανίκια, να αερίσω, να πλύνω, να καθαρίσω, να ξεβρωµίσω! Με ξέκαναν πια αυτοί οι Νάνοι. Με εξουθένωσαν, µε πέθαναν... «ΝΑ ΕΔΩ ... οικογενειακά»... Εµείς κι εµείς... Ο γιορταστικός µπουφές τσουρούτικος, το καλοριφέρ στο 16 (κι όποιος πούντιασε ας πρόσεχε), τα δώρα περιορισµένα, τα µαγαζιά άδεια, τα στολίδια στους δρόµους διάσπαρτα - φωτάκι εδώ, φωτάκι παρακεί, σαν ιλαρά ένα πράµα - κι οι µεγάλες λεωφόροι «κοσµούνται» από τα δεκάδες ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Ο,τι δεν ενοικιάζεται σ' αυτή τη χώρα, πωλείται: σπίτια και καταστήµατα, οικόπεδα κι αυτοκίνητα, επαγγελµατικές χρήσεις και σαθρές συνειδήσεις... Να εδώ... οικογενειακά... Κλεισµένοι εντός των τειχών, αγοράζουµε λαχεία και κάνουµε µαζικές επιθέσεις στο dvdάδικο της γειτονιάς µας:
  
  - Εχετε τον τελευταίο κύκλο του «Nip Tuck»;
  
  - Τον 6ο του «Lost» τον φέρατε;
  
  ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ µε τον θείο Χαρίλαο, τον Σόγιερ και τον Σον Μακναµάρα - και τα φιστίκια µε ρέγουλα. Αλλ' αντ' άλλα µου καθρεφτίζανε για το µέλλον µου τα γυαλιστερά µαύρα λουστρίνια. Και πού να τα βρω τώρα να τους ζητήσω τα ρέστα; Σε ποιο σεντούκι της µνήµης τα καταχώνιασα; Κάτω από κεντητά τραπεζοµάντιλα της γιαγιάς µε τη σταυροβελονιά των ονείρων µου; Κάτω από κακόγουστες πορσελάνινες βοσκοπούλες και σουβενίρ από µέρη µακρινά; Πού στην ευχή είναι τα παπούτσια µου; Πού στην ευχή είναι το µέλλον που µου υποσχέθηκαν;
  
  ΑΦΗΝΩ ΚΑΤΩ το δηλητηριασµένο µήλο... Ναι, µάγισσα, εσύ είσαι η «ωραιοτέρα στου κόσµου µας τη σφαίρα»! Ναι, µάγισσα, µε νίκησες, άντε µου στον διάολο τώρα!
  
  - Πώς περάσατε τις γιορτές;
  
  - Να εδώ... Οικογενειακά... Με τον θείο Χαρίλαο, τον Σόγιερ του «Lost», τη Χιονάτη και τους 7 νάνους...

της Έλενας Ακρίτα από ΤΑ ΝΕΑ