Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν

Τη συνάντησα τα Χριστούγεννα του 1999, δουλεύοντας σε κεντρικό ξενοδοχειάκι της πόλης. Ερχόταν για πρωινό αργά. Ψηλή, ήρεμη, καλοχτενισμένη αλλά όχι κομμωτηρίου, με ένα βιβλίο στα χέρια. Έπαιρνε ένα απλό καφέ και μερικά φρούτα, ενώ μου ζητούσε και λίγο σαλαμάκι για το σκύλο της.

Το 1953 ήταν η Μις Ελλάς και Μις Υφήλιος, στα καλλιστεία που έγιναν στο Λονδίνο. Τα χρήματα που κέρδισε τα έδωσε στον αδερφό της, για να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός.

''Πώς ήταν για ένα νεαρό κορίτσι από την Καβάλα, να πετάει στο Λονδίνο και να ανακηρύσσετε η δεύτερη ομορφότερη γυναίκα του κόσμου; '' τη ρώτησα την επόμενη μέρα. ''Που τα έμαθες εσύ όλα αυτά ;'' μου είπε ''Τότε δεν ξέραμε τι ακριβώς κάναμε.'' συνέχισε σα να μη συνέβαινε τίποτα. ''Τυχαία έγιναν όλα.''
Την είδα στο θέατρο πρώτη φορά εκείνη τη χρονιά. Την κόρη της έπαιζε η Βάσια Παναγοπούλου.

Μία μέρα πριν τα Χριστούγεννα του 2010, συναντηθήκαμε στο φουαγιέ ενός θεάτρου.

''Κυρία Λαδικού, πρέπει να πάμε για ένα φαγητό.'', της λέω.

''Δημήτρη, όχι, έχω παχύνει. Θα πάμε για ποτό.''

(για την ιστορία ο σκύλος μας άφησε)

Φέτος, θα τη δω στο ''Επάγγελμα της κυριάς Γουόρεν'', σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά, στο θέατρο ''Αριστοτέλειον'' στη Θεσσαλονίκη.

Δημήτρης Κοπαράνης