Κ. Ζούλας: Ενα Μνημόνιο για το νέο σπίτι

Αν και έχω μετακομίσει αρκετές φορές, η τελευταία, την προηγούμενη Κυριακή, ήταν η πιο επώδυνη. Οχι μόνον διότι έγινε υποχρεωτικά, λόγω ιδιοκατοίκησης, oσο γιατί πακετάροντας τις δεκάδες κούτες είδα την κρίση κυριολεκτικώς μπροστά μου και τον εαυτό μου ελεεινό υπόλογο έναντι του κ. Στρος Καν.

Καθώς ο πρόλογος δεν είναι σαφής σε όποιον διαμένει επί χρόνια στο ίδιο σπίτι, ξαναρχίζω λίγο διαφορετικά: Κάθε μετακόμιση είναι εξ ορισμού μια βίαιη ρήξη με το παρελθόν σου. Είναι -πώς να το πω- σαν να πρέπει να τοποθετήσεις όλο το προηγούμενο βιος σου σε χαρτοκιβώτια και να καλείσαι να ξεχωρίσεις όσα αντικείμενα θεωρείς ότι αποκλείεται να χρειαστείς ξανά στο νέο σου διαμέρισμα, δηλαδή στη νέα σου ζωή. Καλώς ή κακώς, κριτήριο γι' αυτό το ξεκαθάρισμα είναι τα πράγματα που διαπιστώνεις ότι ουδόλως χρησιμοποίησες στο διαμέρισμα που εγκαταλείπεις, αν με αυτήν την προσδοκία τα μετέφερες σε αυτό από το ακόμη προηγούμενο.

Για να μη σας τα πολυλογώ, ήταν η πρώτη φορά που «φυλλομετρώντας» τα πράγματά μου συνειδητοποίησα πόσες εντελώς απερίσκεπτες και άχρηστες αγορές είχα κάνει τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε λίγες ώρες «ξαναανακάλυψα» όλα τα «παλιά» κινητά τηλέφωνα που άλλαζα κάθε φορά που προέκυπτε μια δήθεν νέα τεχνολογία, τα ρούχα και τα παπούτσια που αγόραζα, ενώ γνώριζα ότι μπορεί και να μην φορέσω, τον printer που παρόπλισα επειδή δεν είχε scanner, την 29 ιντσών τηλεόραση που μου φαινόταν «γκουμούτσα» όταν βγήκε η LCD, το πανάκριβο DVD player που εξοβέλισα στο πατάρι επειδή δεν έπαιζε ελληνικούς υπότιτλους, τα γιγάντια ηχεία που «εκσυγχρόνισα» με «δορυφόρους» και, γενικώς, πολλά ανάλογα αντικείμενα που πλήρωσα ακριβά, «έπαιξα» μαζί τους για λίγο, τα αντικατέστησα όταν τα βαρέθηκα και ειλικρινά ντρέπομαι να σας απαριθμήσω.

«Πέταξε ό, τι μπορείς, δεν χωράμε» ήταν η παράκληση (ή μάλλον απειλή) της γυναίκας μου, όταν καταλάβαμε ότι το νέο διαμέρισμα έχει πολύ μικρότερους αποθηκευτικούς χώρους από ό, τι το προηγούμενο. Για πρώτη φορά πέταξα τα πάντα. Γιατί κάπου ανάμεσα στις κούτες με το παρελθόν μου αισθάνθηκα τόσο άσχημα με τον ασυναίσθητα υπερκαταναλωτικό εαυτό μου, που πραγματικά συνειδητοποίησα ότι καλούμαι να απαλλαγώ από μια πολύ σοβαρή νόσο που με «κατέτρωγε» επί χρόνια, ασχέτως αν δεν έχω πεισθεί απολύτως για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας του εθνικού γιατρού μας κ. Στρος - Καν.

Η δε στιγμή που νομίζω δεν θα ξεχάσω ήταν μάλλον αστεία, καθώς, όταν είδα ότι χρειάζονταν δύο ολόκληρες κούτες για να στοιβάξω όλο αυτό το ντιβιντο-σιντομάνι των εφημερίδων που ανάθεμά με αν έχω ακούσει ή δει μια φορά, σχεδόν συμφώνησα με τον κ. Θ. Πάγκαλο ότι «μαζί τα φάγαμε», ασχέτως αν εκείνος -από γαστρονομικής πλευράς τουλάχιστον- πρέπει να το απήλαυσε περισσότερο...

Κωνσταντίνος Ζούλας
(www.kathimerini.gr)