«Μου αρέσει» δεν σημαίνει απαραιτήτως «like»

Δευτέρα πρωί, ξεκινάει η βδομάδα με αισιοδοξία και δίψα για δουλειά. Ξύπνημα, ετοιμασίες, πρωινό, κλειδιά, ασανσέρ και έξοδος. Περπάτημα μέχρι τη στάση του λεωφορείου και αφού χτυπήσεις το εισιτήριο, νιώθεις πολύ τυχερός που δεν έχει πολύ κόσμο, αν και Δευτέρα, οπότε λες από μέσα σου "καλά ξεκίνησε η βδομάδα", αν συνυπολογίσεις και το γεγονός ότι δεν περίμενες πολλή ώρα μέχρι να έρθει στη στάση και να σε παραλάβει.

Εκεί που κάθεσαι βλέπεις μια κυρία, η οποία είναι κάποιας ηλικίας και δυσκολεύεται να σταθεί στα πόδια της, οπότε της παραχωρείς τη θέση σου, όπως θα έκανε κάθε νέος - και αν δεν έκανε, έστω θα όφειλε να κάνει -. Αφού λοιπόν στέκεσαι όρθιος και έχεις κατά κάποιο τρόπο βολευτεί σε ένα σημείο, ξαφνικά δυναμώνεις το ipod, γιατί ήρθε η σειρά του αγαπημένου σου τραγουδιού. Είσαι λοιπόν στο λεωφορείο και πηγαίνεις στο γραφείο και ξαφνικά κάποιος σε «σκούντηξε» για να περάσει και να κατέβει στην επόμενη στάση. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι σου έκανε «poke», ούτε και το γεγονός ότι εσύ ανταπέδωσες το σκούντημα σημαίνει αυτομάτως ότι του έκανες «poke back».

Μόλις κατεβαίνεις στη στάση Πλατεία Ελευθερίας, και περπατάς τη Μητροπόλεως με κατεύθυνση προς τη Βενιζέλου, νιώθεις ότι κάποιος σε «ακολουθεί», προφανώς όμως δεν είναι «follower» σου, πιθανόν να προχωράει προς τη δική σου κατεύθυνση γιατί όντως προς τα εκεί είναι ο δρόμος του. Σταματάς στο περίπτερο της Βενιζέλου με Μητροπόλεως, για να αγοράσεις τσιγάρα, και βλέπεις τη σοκολάτα που «σου αρέσει», σαφώς και δεν πατάς «like» εκείνη την ώρα, απλώς αντιστέκεσαι και παίρνεις τα ρέστα από τον περιπτερά και τον ακούς να «σχολιάζει» ότι θα ανέβουν οι τιμές στα τσιγάρα, κάτι το οποίο δεν αποτελεί «comment» αλλά απλώς έναν προβληματισμό του κυρίου.

Παίρνεις λοιπόν τα ρέστα σου και συνεχίζεις προς το γραφείο. Σταματάς όμως πρώτα στο καφέ που βρίσκεται Βενιζέλου με Καλαποθάκη, για να πάρεις καφέ. Μπαίνεις μέσα και ζητάς από την κοπέλα στο bar να σου ετοιμάσει έναν espresso freddo για πακέτο, όμως το ότι «ήσουν στην τοποθεσία» αυτή δεν σημαίνει και απαραιτήτως ότι έκανες «check-in», αλλά απλώς ανέμενες την παραγγελία σου.

Την ώρα που περιμένεις τον καφέ να ετοιμαστεί, ακούς μια «ειδοποίηση» στο κινητό, η οποία φυσικά δεν είναι «notification», αλλά προφανώς κάποια κλήση που δεν πρόλαβες, γιατί πιθανόν να αφαιρέθηκες . Έπειτα ακολούθησε ένα τυπικός διάλογος με την κοπέλα που ετοίμαζε τον καφέ και αφού πήρες αυτό που ήθελες, οδεύεις προς την έξοδο. Εκεί βλέπεις απέναντι σου μια «ομάδα» ανθρώπων, μάλλον τουριστών, που θα μπορούσε να είναι και «group», αλλά δεν είναι. Απλοί τουρίστες είναι που απολαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη. Κατηφορίζεις λοιπόν προς τη Λεωφόρο Νίκης και εισερχόμενος στο νούμερο 1 αυτής, κατευθύνεσαι προς το ασανσέρ. Για καλή σου τύχη «μοιράστηκες» το ταξίδι προς τα πάνω με δύο ωραίες κυρίες, πιθανόν συναδέλφους , αλλά δεν σημαίνει ότι έκανες κάποιο «share», απλά ανεβήκατε μαζί.

Φτάνεις εν τέλει στο γραφείο και λες θα δουλέψω επιτέλους . Χαιρετάς τους συνεργάτες, φιλιά, χαιρετισμοί, «σχόλια» και όχι «comments» και ακούς τη μια συνεργάτιδα να σου εξιστορεί ότι «δημοσιεύθηκε» μια απόφαση για μια υπόθεση που είχε άγχος για την έκβαση της και την κέρδισε τελικά, φυσικά δεν έγινε κάποιο «post» της απόφασης, απλώς δημοσιεύθηκε στο Πρωτοδικείο.

Μετά από όλες τις χαιρετούρες, κάθεσαι να δουλέψεις στο γραφείο σου, τακτοποιείς τα πράγματά σου, φακέλους και έγγραφα. Γράφεις μια «επισήμανση» σε χαρτάκι post-it, χωρίς να κάνεις απαραίτητα κάποιο «tag», ανοίγεις τον ηλεκτρονικό υπολογιστή σου και κάνεις μια «είσοδο» στο Facebook - ναι έκανες «login», αυτό το έκανες πράγματι -, όλα τα υπόλοιπα όμως ήταν μια "αληθινή" πραγματικότητα, η οποία σου αρέσει μεν αλλά δεν της κάνεις κάποιο «like» ...απλώς σου αρέσει και την απολαμβάνεις χωρίς να χρειάζεται να τη δημοσιεύεις.

Νίκος Τσιρίδης