Τις καθαρότερες μέχρι σήμερα εικόνες από τον κρατήρα που δημιουργήθηκε στη Σελήνη μετά την πρόσκρουση τμήματος πυραύλου Falcon της SpaceX έδωσε στη δημοσιότητα - για πρώτη φορά - η NASA, αποκαλύπτοντας με εντυπωσιακή λεπτομέρεια τα ίχνη που άφησε η σύγκρουση στη σεληνιακή επιφάνεια.

Η αμερικανική διαστημική υπηρεσία δημοσίευσε φωτογραφίες της περιοχής πριν και μετά την πρόσκρουση, οι οποίες τραβήχτηκαν από το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), το διαστημικό σκάφος που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη από το 2009. Το ανώτερο στάδιο του πυραύλου Falcon συνετρίβη στη Σελήνη στις 5 Αυγούστου με ταχύτητα περίπου 5.400 μιλίων την ώρα, δηλαδή 8.700 χλμ./ώρα, αφού προηγουμένως περιπλανιόταν στο Διάστημα για περισσότερο από έναν χρόνο.

Κρατήρας διαμέτρου 18 μέτρων

Οι νέες εικόνες του Lunar Reconnaissance Orbiter επέτρεψαν στους επιστήμονες να υπολογίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις διαστάσεις του κρατήρα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους, έχει διάμετρο περίπου 18 μέτρων και βάθος μικρότερο από τρία μέτρα.

Γύρω από το σημείο της πρόσκρουσης διακρίνονται καθαρά σκοτεινές και φωτεινές γραμμές, οι οποίες εκτείνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις και σχηματίζουν ένα μοτίβο που θυμίζει φτερά πεταλούδας.

Spotted: Falcon 9 impact site

NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) has captured images of a new crater on the Moon. The crater formed on Aug. 5, 2026, when a SpaceX Falcon 9 upper stage impacted the lunar surface. https://t.co/aqduBYwpmg pic.twitter.com/hE83yvzmIk

— NASA Solar System (@NASASolarSystem) August 18, 2026

Οι σκοτεινότερες γραμμές αποτελούνται από υλικό που βρισκόταν κοντά στη σεληνιακή επιφάνεια και είχε μεταβληθεί επί δισεκατομμύρια χρόνια από τον ηλιακό άνεμο, την κοσμική ακτινοβολία και τις προσκρούσεις μικρομετεωριτών. Αντίθετα, οι φωτεινότερες ακτίνες αντιστοιχούν σε «φρέσκα» πετρώματα και σεληνιακό έδαφος που εκτινάχθηκαν από μεγαλύτερο βάθος κατά τη σύγκρουση.

Η αποστολή που είχε εκτοξεύσει ο Falcon

Το συγκεκριμένο τμήμα του Falcon είχε χρησιμοποιηθεί το 2025 για την εκτόξευση δύο ιδιωτικών σεληνακάτων, οι οποίες μετέφεραν επιστημονικά πειράματα, ακόμη και ένα μικροσκοπικό rover. Η αποστολή εντασσόταν στη στρατηγική της NASA για μεγαλύτερη συμμετοχή ιδιωτικών εταιρειών στην εξερεύνηση της Σελήνης.

Μετά την ολοκλήρωση του ρόλου του στην αποστολή, το ανώτερο στάδιο του πυραύλου παρέμεινε στο Διάστημα για περισσότερο από έναν χρόνο, μέχρι που η τροχιά του το οδήγησε τελικά σε πρόσκρουση στη σεληνιακή επιφάνεια στις 5 Αυγούστου.

Πώς φωτογραφήθηκε το σημείο της πρόσκρουσης

Το Lunar Reconnaissance Orbiter κατάφερε να φωτογραφίσει τον νέο κρατήρα μία εβδομάδα μετά τη σύγκρουση, από ύψος περίπου 96 χιλιομέτρων πάνω από τη Σελήνη. Την ώρα της λήψης, το διαστημικό σκάφος κινούνταν με ταχύτητα περίπου 1,6 χιλιομέτρου το δευτερόλεπτο.

Για να εξασφαλίσουν τις εικόνες, οι ελεγκτές πτήσης χρειάστηκε να δώσουν εντολή στο σκάφος να αλλάξει προσωρινά τον προσανατολισμό του, ώστε οι κάμερές του να «κοιτάξουν» απευθείας προς το σημείο της πρόσκρουσης. Το LRO ολοκληρώνει μία πολική τροχιά γύρω από τη Σελήνη κάθε δύο ώρες, ενώ παράλληλα η Σελήνη περιστρέφεται κάτω από αυτό. Χρειάστηκαν έξι ημέρες μέχρι το σημείο της σύγκρουσης να βρεθεί στην κατάλληλη θέση για να φωτογραφηθεί.

Το νοτιοκορεατικό διαστημικό σκάφος Danuri είχε προλάβει πάντως τη NASA, καθώς ήταν το πρώτο που έστειλε εικόνες από την περιοχή μετά την πρόσκρουση.

Τα «μάτια» της NASA πάνω από τη Σελήνη από το 2009

Το Lunar Reconnaissance Orbiter βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη από το 2009 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία της NASA για τη λεπτομερή χαρτογράφηση της επιφάνειάς της. Για περισσότερα από 17 χρόνια καταγράφει κρατήρες, γεωλογικούς σχηματισμούς και πιθανές περιοχές προσεδάφισης, παρέχοντας πολύτιμα δεδομένα για τις μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές.

Οι νέες εικόνες του κρατήρα από την πρόσκρουση του Falcon προσφέρουν παράλληλα στους επιστήμονες μια σπάνια ευκαιρία: γνωρίζοντας με ακρίβεια πότε, πώς και με ποια ταχύτητα δημιουργήθηκε ο κρατήρας, μπορούν να μελετήσουν καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο οι συγκρούσεις υψηλής ταχύτητας μεταμορφώνουν τη σεληνιακή επιφάνεια.