Καθώς ο πόλεμος στο Ιράν δεν φαίνεται να οδεύει προς το τέλος του, παρά τα όσα λέει ο Ντόναλντ Τραμπ, όλο και περισσότερο φωνές στην αμερικανική κυβέρνηση μιλούν για τους πεζοναύτες. Και πλέον, το πιστεύουν και οι Αμερικανοί…

Οι Αμερικανοί πεζοναύτες είναι αυτή η ομάδα που καλείται να δράση όταν απαιτείται άμεση και δυναμική δράση, ώστε να αντιμετωπιστούν τυχόν δυσχέρειες που δεν επιλύονται με άλλα μέσα.

Το Ιράν έχει όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα για να υπερασπιστεί αυτήν την πλευρά του Ορμούζ

Στην ανάλυσή του για την κατάσταση στον πόλεμο στο Ιράν, και κατά συνέπεια για τις επιλογές που έχουν οι ΗΠΑ για να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, ο ειδικός απεσταλμένος της ισπανικής εφημερίδας El Mundo στο Ντουμπάι, Αλμπέρτο Ρόχας, προειδοποιεί. Και λέει ότι η ηγεσία του Ιράν έχει στήσει παγίδα στους επιτιθέμενους. Και αν δεν υπάρξει σύντομα συμφωνία –δεν διαφαίνεται αυτή η προοπτική- η στρατιωτική επέμβαση γίνεται όλο και πιο πιθανή.

Η πρώτη είναι πολεμικά πλοία να συνοδεύουν τα δεξαμενόπλοια. Αλλά, αν έστω και ένα drone πλήξει κάποιο από τα τάνκερ, η αποτυχία της επιχείρησης είναι βέβαιη. Ο φόβος για περαιτέρω επιθέσεις θα σταματήσει κάθε προσπάθεια.

Η δεύτερη είναι να καταλάβουν οι ΗΠΑ τα Στενά με αλεξιπτωτιστές. Σύμφωνα με τον Ρόχας, ο αμερικανικός στρατός έχει αναστείλει τα προγράμματα εκπαίδευσης της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχία (αλεξιπτωτιστές), πράγμα που υποδεικνύει πιθανή ανάπτυξή της. Είναι το ίδιο σώμα που έπεσε στη Νορμανδία πριν από την ιστορική απόβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η τελευταία φορά που χρησιμοποιήθηκε ήταν κατά την εισβολή στη Διώρυγα του Σουέζ, το 1956. Έκτοτε, λόγω του υψηλού κινδύνου για μια επιχείρηση αυτού του είδους, δεν έχει χρησιμοποιηθεί. υποδεικνύοντας την επικείμενη ανάπτυξή της.

Τρίτη επιλογή: Απόβαση στη Νότια Ακτή και τα νησιά του Ορμούζ

Σύμφωνα με τον Αλμπέρτο Ρόχας, η μόνη πραγματική επιλογή που έχουν οι ΗΠΑ, αν θέλουν να ελέγξουν τα Στενά του Ορμούζ, είναι η απόβαση στη νότια ακτή και τα νησιά. Αλλά, όπως προειδοποιούν οι στρατηγικοί αναλυτές, οι κίνδυνοι είναι πραγματικά μεγάλοι.

Κυρίως γιατί το Ιράν έχει όλα τα στρατηγικά πλεονεκτήματα για να υπερασπιστεί αυτήν την πλευρά του Ορμούζ. Και υπάρχει ένα ιστορικό παράδειγμα που υποστηρίζει αυτή την υπερίσχυση για τις δυνάμεις του Ιράν: η μάχη της Καλλίπολης.

Οι Δυτικοί σύμμαχοι, κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπάθησαν να ανοίξουν ένα διάδρομο προς τη Ρωσία καταλαμβάνοντας τα Δαρδανέλια. Η περιοχή ελεγχόταν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η επιχείρηση, που είχε υποστηριχθεί με ζέση από τον τότε Πρώτο Λόρδο του βρετανικού πολεμικού ναυτικού, Ουίνστον Τσόρτσιλ, ξεκίνησε με μια αποτυχημένη ναυτική επίθεση. Και κατέληξε σε μια αιματηρή απόβαση στη χερσόνησο της Καλλίπολης, όπου πνίγηκαν σε λουτρό αίματος Βρετανοί, Γάλλοι και Αυστραλοί στρατιώτες.

Σε αυτό συνέβαλε η καλά οργανωμένη οθωμανική άμυνα και η γεωγραφική δομή της Καλλίπολης. Οι Δυτικοί σύμμαχοι απομάκρυναν τα στρατεύματά τους έως τις αρχές του 1916. Και έκτοτε, η μάχη της Καλλίπολης είναι το παράδειγμα λάθος στρατηγικής και υποτίμησης του εχθρού.

Καλλίπολη και Στενά του Ορμούζ

Αν και μακριά, οι δύο περιοχές, η Καλλίπολη και τα Στενά του Ορμούζ, έχουν κοινά σημεία.

Στην Καλλίπολη, τα συμμαχικά στρατεύματα έπρεπε να αποβιβαστούν σε στενές ακτές, περιτριγυρισμένες από υψώματα από τα οποία οι αμυνόμενοι μπορούσαν εύκολα να τους βομβαρδίσουν.

Οι νότιες ακτές του Ιράν είναι παρόμοιες: άγριες εκτάσεις, απότομες ορεινές περιοχές πολύ κοντά στη θάλασσα και περιορισμένη πρόσβαση. Όποιος αποβιβάζεται εκεί είναι εκτεθειμένος από παντού και χωρίς περιθώριο ελιγμών και με επισφαλή εφοδιασμό. Αυτά είναι γεωγραφικά πλεονεκτήματα για το Ιράν.

Όπως οι Οθωμανοί γνώριζαν το έδαφος στην Καλλίπολη και το είχαν οχυρώσει, έτσι και το Ιράν προετοιμάζει αυτήν την παράκτια λωρίδα του Κόλπου εδώ και δεκαετίες. Έχει δημιουργήσει αμυντικές θέσεις, έχει τοποθετήσει πυραύλους, νάρκες και μέσα επιτήρησης.

Η Καλλίπολη κατέληξε σε μια μακρά, δαπανηρή εκστρατεία χωρίς να επιτευχθούν σαφείς στόχοι. Οι αναλυτές φοβούνται κάτι παρόμοιο: ακόμη και αν η αρχική απόβαση ήταν επιτυχής, η διατήρηση και η επέκταση ενός προγεφυρώματος εναντίον ενός καλά προετοιμασμένου εχθρού θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν πόλεμο φθοράς χωρίς γρήγορη λύση.

Και… Ίβο Τζίμα

Μια άλλη επιλογή είναι να καταληφθεί το νησί Κεσμ, ένα φυσικό φρούριο γεμάτο σπηλιές αλατιού, λέει ο Ρόχας. Η πλησιέστερη στρατιωτική αναφορά είναι η Ίβο Τζίμα, το νησί γεμάτο σπηλιές και σήραγγες που οι Ιάπωνες με αγριότητα.

Καταστρέφοντας άμυνες

Η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση στη Μέση Ανατολή υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη αρχίσει να κατεδαφίζουν τις παράκτιες άμυνες στο νότιο Ιράν. Κατέστρεψε θέσεις πυροβόλων, εκτοξευτές και καταφύγια εν αναμονή μιας πιθανής επιχείρησης απόβασης στην περιοχή για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Αυτό είναι συνήθως το προκαταρκτικό βήμα για την αξιολόγηση της κατάστασης ενός πιθανού πεδίου απόβασης ή μάχης.

Σε αυτό συμφωνούν ειδικοί που μίλησαν στον Ρόχας.

Σύμφωνα με τον Άντονι Χ. Κόρντσμαν, αναλυτή στο Κέντρο Στρατηγικών Μελετών, «οποιαδήποτε προσπάθεια προβολής δυνάμεων σε μεγάλη κλίμακα στον Κόλπο εναντίον μιας προετοιμασμένης ιρανικής άμυνας θα αντιμετώπιζε σοβαρούς κινδύνους κλιμάκωσης και φθοράς σε έναν περιορισμένο χώρο μάχης».

Ο Μάικλ Νάιτς, αναλυτής στο Ινστιτούτο Μελέτης της Εγγύς Ανατολής της Ουάσιγκτον, πιστεύει ότι «η γεωγραφία του Κόλπου ευνοεί την αμυντική στρατηγική του Ιράν, ειδικά κατά μήκος των ακτών του, όπου μπορεί να συγκεντρώσει πυρά εναντίον ναυτικών και αμφίβιων δυνάμεων».

Επίσης, ο ναυτικός εμπειρογνώμονας Μπράιαν Κλάρκ δηλώνει ότι «στα Στενά του Ορμούζ, οι αμερικανικές δυνάμεις θα επιχειρούσαν εντός της ιρανικής ζώνης πυρός, όπου ακόμη και μικρά, διασκορπισμένα συστήματα μπορούν να επιβάλουν σημαντικό κόστος».

Από το 1980…

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη αναπτύξει ένα σχέδιο για την κατάληψη των Στενών του Ορμούζ τη δεκαετία του 1980. Οι διοικητές της Δύναμης Εγγύς Ανατολής έκαναν τους υπολογισμούς τους πριν από 40 χρόνια και εκτίμησαν ότι θα ήταν απαραίτητοι 6.000 πεζοναύτες διασκορπισμένοι σε πολλά νησιά. Το σχέδιο ήταν να καταληφθούν πρώτα το Λάρακ, το Ορμούζ και το Κεσέμ. Στη συνέχεια, μικρές αποβατικές ομάδες θα καταλάμβαναν τις υπόλοιπες νησίδες. Σήμερα, με την τρέχουσα τεχνολογία των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, αυτό το σχέδιο θα ήταν αυτοκτονικό, καταλήγει ο Αλμπέρτο Ρόχας.