Ο Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (ΙΜΟ) κάλεσε τα πλοία να σταματήσουν όλες τις διελεύσεις στην περιοχή μέχρι να βελτιωθούν οι συνθήκες. Ο Aρσένιο Ντομίνγκες, γενικός γραμματέας του IMO, ζήτησε από τη διεθνή διπλωματία να επιλύσει την κατάσταση και αποκάλυψε ότι ο οργανισμός αφιερώνει τις προσπάθειές του στη διασφάλιση της ευημερίας όσων βρίσκονται στη θάλασσα από τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος ΗΠΑ-Ιράν το Σάββατο.

Ο Guardian μίλησε με ένα μέλος του πληρώματος σε ένα από τα ακινητοποιημένα δεξαμενόπλοια που συνήθως μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή σε λιμάνια σε όλο τον κόσμο. «Όταν [ο Ντόναλντ] Τραμπ είπε ότι το Ιράν είχε 10 ημέρες για να καταλήξει σε συμφωνία, αλλιώς θα συνέβαιναν άσχημα πράγματα, έκανα τους υπολογισμούς και σκέφτηκα ότι μπορεί να κολλήσουμε εδώ. Και κολλήσαμε», είπε ο ναυτικός.

Από μια καμπίνα κάτω από το κατάστρωμα, εξήγησε πώς το πλήρωμα παρακολουθούσε τις εκρήξεις να φωτίζουν τον ουρανό καθώς φόρτωναν το πλοίο με αργό πετρέλαιο σε ένα βιομηχανικό συγκρότημα στον Κόλπο. Αρχικά τους είπαν να σταματήσουν τη φόρτωση του πετρελαίου, αλλά ώρες αργότερα τους είπαν να επιστρέψουν και να συνεχίσουν να γεμίζουν το δεξαμενόπλοιο.

«Δεν είχαμε GPS, καμία επικοινωνία και βρισκόμασταν πάνω σε περισσότερα από ένα εκατομμύριο βαρέλια πετρελαίου που επέπλεαν», είπε το μέλος του πληρώματος. «Τώρα είμαστε αγκυροβολημένοι στα ανοιχτά των ακτών του Ντουμπάι και φαίνεται ότι έχουμε κολλήσει εδώ επ' αόριστον. Είμαστε ανίσχυροι. Απλώς περιμένουμε και ελπίζουμε ότι δεν θα μας χτυπήσει τίποτα.»

Μετά το ξέσπασμα του πολέμου το Σάββατο, οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν δήλωσαν ότι θα «βάλουν φωτιά» σε οποιοδήποτε δυτικό δεξαμενόπλοιο επιχειρήσει να διέλθει από το στενό, μια υδάτινη μάζα μέσω της οποίας διέρχεται με δεξαμενόπλοια περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Συνήθως, περίπου 100 δεξαμενόπλοια διέρχονται από την εμπορική αρτηρία κάθε μέρα, αλλά η θαλάσσια κυκλοφορία έχει σταματήσει καθώς η στρατιωτική επιθετικότητα έχει αυξηθεί και το κόστος ασφάλισης έχει εκτοξευθεί στα ύψη ή η κάλυψη έχει αποσυρθεί . Περίπου 200 δεξαμενόπλοια, τα οποία δεν υπόκεινται σε κυρώσεις, έχουν εγκλωβιστεί στο στενό, σύμφωνα με την εταιρεία ναυτιλιακών δεδομένων Lloyd's List, καθώς και σε εκατοντάδες άλλα πλοία, αφήνοντας χιλιάδες πληρώματα ουσιαστικά παγιδευμένα σε μια εμπόλεμη ζώνη.

Ο ναυτικός βρισκόταν στο δεξαμενόπλοιο εδώ και τρεις μήνες και επρόκειτο να επιστρέψει στην Ευρώπη μόλις το πλοίο φορτωνόταν με αργό πετρέλαιο και ήταν έτοιμο να αναχωρήσει για την ανατολική Ασία. Συνολικά, υπάρχουν περισσότεροι ναυτικοί στο πλοίο, συμπεριλαμβανομένων υπηκόων από τις Φιλιππίνες και την Ινδία.

«Στέλνουμε μηνύματα κάθε λίγες ώρες στον ιδιοκτήτη του δεξαμενόπλοιου για να αναφέρουμε ότι είμαστε καλά. Σε απάντηση, έχουμε λάβει γενικά μηνύματα σχετικά με μια τηλεφωνική γραμμή ψυχικής υγείας. Αλλά αυτό είναι όλο», είπαν.

«Αν ήθελαν να κάνουν περισσότερα, θα μπορούσαν να ξεκινήσουν παρέχοντας περισσότερο ίντερνετ. Παίρνουμε ένα δωρεάν όριο δεδομένων και μετά πρέπει να πληρώσουμε. Κυρίως διαβάζω ειδήσεις ή στέλνω μηνύματα σε φίλους και συγγενείς, αλλά το ίντερνετ δεν είναι πάντα διαθέσιμο επειδή το σήμα GPS εδώ μπλοκάρεται από τους Ιρανούς ή τους Αμερικανούς. Η μητέρα μου πανικοβάλλεται», πρόσθεσε ο ναυτικός.

Ο αποκλεισμός έχει προκαλέσει την αύξηση των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου και απειλεί να ανατρέψει την παγκόσμια οικονομία τροφοδοτώντας τον πληθωρισμό. Όσο περισσότερο παραμένουν τα Στενά κλειστά, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία - και τους χιλιάδες ναυτικούς που κρατούνται όμηροι λόγω των περιστάσεων.

Τουλάχιστον έξι πλοία έχουν δεχθεί επίθεση και δύο ναυτικοί έχουν σκοτωθεί. Την Τετάρτη αναφέρθηκε μεγάλη έκρηξη σε πετρελαιοφόρο κοντά στις ακτές του Κουβέιτ. «Οι άνθρωποι προσπαθούν να συνεχίσουν τη δουλειά τους, αλλά αυτό έχει το τίμημά του», είπε ο ναυτικός. «Και καθώς περνούν οι μέρες, μας φαίνεται όλο και πιο εξωπραγματικό το γεγονός ότι απλώς εργαζόμαστε κανονικά εν μέσω όλων αυτών. Ακούμε τα στρατιωτικά αεροπλάνα, βλέπουμε εκρήξεις στον ουρανό μερικές φορές, είναι η πιο παράξενη κατάσταση.

«Οι άνθρωποι μπορεί να πηγαίνουν στο γυμναστήριο ή να βλέπουν ταινίες στις καμπίνες στον ελεύθερο χρόνο τους. Μερικοί πηγαίνουν για ψάρεμα το βράδυ, αλλά για προφανείς λόγους πρέπει να διατηρούμε τα φώτα στο ελάχιστο για να μην τραβάμε την προσοχή.»

Ο Στίβεν Κότον, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Εργαζομένων στις Μεταφορές (ITF), ενός συνδικάτου που εκπροσωπεί 1,2 εκατομμύρια ναυτικούς, έχει κατακλυστεί από αιτήματα για πληροφορίες από τα μέλη του. «Οι ναυτικοί είναι μερικές φορές αόρατοι», είπε. «Βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή και οι οικονομίες μας δεν μπορούν να επιβιώσουν [χωρίς αυτούς]. Αλλά ας είμαστε σαφείς: οι ναυτικοί είναι αθώοι πολίτες. Τυχαίνει να βρίσκονται σε ένα πλοίο σε μια περιοχή που είναι απίστευτα εκρηκτική αυτή τη στιγμή».

Το συνδικάτο δέχεται απεγνωσμένα ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον είναι δυνατός ο επαναπατρισμός ναυτικών που θέλουν να εγκαταλείψουν το πλοίο τους - και την περιοχή. «Δεν μπορείς απλώς να κατέβεις από ένα πλοίο», είπε ο Κότον. «Τα σχόλια από τους περισσότερους πλοιοκτήτες είναι ότι είναι μια ζώνη απαγόρευσης. Αυτό που διερευνούμε είναι τι μπορούμε να κάνουμε».

Το μέλος του πληρώματος είπε ότι το δεξαμενόπλοιό τους έχει αρκετή τροφή για περίπου 60 ημέρες και ότι διαθέτει εξοπλισμό αφαλάτωσης για την παραγωγή νερού επί του πλοίου, αν και η δελτίο μπορεί να είναι απαραίτητη τελικά.

Ο Ντέιβιντ Άπλετον, ανώτερο στέλεχος του συνδικάτου Nautilus International, δήλωσε: «Δεν νομίζω ότι το ζήτημα είναι η διατήρηση του εφοδιασμού των πλοίων. Όταν όλα αρχίζουν να παρατείνονται και οι άνθρωποι υποτίθεται ότι πρέπει να ανακουφιστούν, ενώ δεν μπορούν, το ψυχολογικό στρες γίνεται το κύριο ζήτημα. Πολλοί ναυτικοί θα θυμούνται την πανδημία όταν ήταν παγιδευμένοι στο πλοίο για μήνες και μήνες εκείνη την εποχή, ανίκανοι να εγκαταλείψουν το πλοίο».

Κανένας πλοιοκτήτης δεν μπορεί να αναγκάσει έναν ναυτικό να αναλάβει θέση σε περιοχή υψηλού κινδύνου, γεγονός που εγείρει το ερώτημα ποιος θα αντικαθιστούσε όσους έχουν εγκλωβιστεί στο πλοίο, ακόμη και αν μια αποστολή βοήθειας ήταν από τεχνικής άποψης εφικτή.

«Ποιος θα ήταν πρόθυμος να πάρει τη θέση μου; Θα έπρεπε να έχεις απεγνωσμένη ανάγκη για δουλειά», είπε ο ναυτικός. «Ειλικρινά, όταν φτάνω σπίτι θέλω ένα πολύ μεγάλο, δυνατό ποτό μόλις φτάσω. Αλλά κυρίως ανυπομονώ να δω τα κατοικίδιά μου, την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Υπάρχουν εκατοντάδες άλλοι στη θέση μας και ανησυχώ πραγματικά ότι δεν θα ακουστούμε, όταν συμβαίνουν τόσα πολλά ακόμα φρικτά πράγματα.»

«Η θλιβερή αλήθεια είναι ότι μέλη του πληρώματος έχουν ήδη πεθάνει προσπαθώντας να διασχίσουν το Ορμούζ ή απλώς επειδή βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή».