Την ιστορία αγάπης ενός γκέι ζευγαριού φαίνεται να κρύβει ο Τιτανικός

Ας ξεκαθαρίσουμε εκ των προτέρων: Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα αν ο Άρτσιμπαλντ Μπατ και ο Φράνσις Ντέιβις Μιλέτ ήταν ομοφυλόφιλοι ή αν είχαν ρομαντική σχέση. Στην εποχή και την κοινωνία που ζούσαν, αν κάτι τέτοιο γινόταν γνωστό θα κατέστρεφε τη ζωή και των δύο. Ξέρουμε όμως κάποια πράγματα για τη ζωή τους.

Ο Μπατ δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ο Μιλέτ αποξενώθηκε από τη γυναίκα του και είχε προηγούμενη σχέση με έναν άντρα. Ο Μπατ και ο Μίλετ ζούσαν μαζί σε μια έπαυλη σε μια γειτονιά της Ουάσιγκτον, όπου έκαναν πάρτι για την ελίτ της πόλης – συμπεριλαμβανομένου του αφεντικού του Μπατ, του Προέδρου Γουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ. Και τις εβδομάδες πριν πεθάνουν στον Τιτανικό, έκαναν διακοπές μαζί στην Ευρώπη.

Είχαν ρομαντική σχέση μεταξύ τους;

«Η διαρκής συνεργασία του Μπατ και του Μιλέτ ήταν μια πρώιμη περίπτωση του «Μη ρωτάς, μην πεις»», έγραψε το 2012 ο ιστορικός Richard Davenport-Hines, αναφερόμενος στην πολιτική που κάποτε απαιτούσε από τα γκέι μέλη του στρατού να διατηρήσουν το μυστικό της σεξουαλικότητας. Μια σελίδα της Υπηρεσίας Εθνικού Πάρκου για το μνημείο του Λευκού Οίκου προς τιμήν τους λέει ότι «πιστεύονταν ευρέως ότι είχαν ρομαντική σχέση μεταξύ τους».

Ο Μιλέτ ήταν ο μεγαλύτερος από τους δύο, γεννημένος σε μια ευκατάστατη οικογένεια στη Μασαχουσέτη το 1848. Ως έφηβος κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, υπηρέτησε ως βοηθός του χειρουργού πατέρα του. Σπούδασε τέχνη στο Χάρβαρντ και στη συνέχεια εργάστηκε ως ρεπόρτερ καθώς ταξίδευε σε όλο τον κόσμο. Κέρδισε την αναγνώριση για τις τοιχογραφίες του σε σχολή τέχνης στο Βέλγιο και για τη γραφή του ως πολεμικός ανταποκριτής στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Αυτός και ο ταξιδιωτικός δημοσιογράφος Charles Warren Stoddard αντάλλαξαν ερωτικά γράμματα μετά από μια ρομαντική σχέση στην Ιταλία.

Παντρεύτηκε το 1879 και απέκτησε παιδιά με τη γυναίκα του, αλλά καθώς η καριέρα και το προφίλ του μεγάλωναν, έζησε κυρίως μακριά από αυτά.

Ήταν αρκετά κοντά

Ο Μπατ γεννήθηκε στην Αουγκούστα της Γκά., το 1865. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν έφηβος και ως μεγαλύτερο παιδί, σύντομα συντηρούσε τα αδέρφια του και έγινε πολύ δεμένος με τη μητέρα του. Μετακόμισε μαζί του στο Τενεσί όταν έφυγε για το κολέγιο, και ξανά όταν μετακόμισε στην Ουάσιγκτον, όπου εργάστηκε ως ρεπόρτερ για πολλές εφημερίδες και έκανε όνομα στην κοινωνική σκηνή.

Σε ηλικία 34 ετών, εντάχθηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως αξιωματικός εφοδιασμού στις Φιλιππίνες και την Κούβα, όπου ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις, αφού επέδειξε εξαιρετική ικανότητα στην επιμελητεία. Το 1908, ανακλήθηκε στην Ουάσιγκτον για να υπηρετήσει ως βοηθός του Προέδρου Θίοντορ Ρούσβελτ.

Ήταν λαμπρός στη δουλειά, οργανώνοντας το πρόγραμμα του προέδρου και τα κρατικά δείπνα και μάλιστα πήγαινε με τον Ρούσβελτ στις συχνές εκδρομές του για κυνήγι, αναρρίχηση και ιππασία. Όταν ο διάδοχος του Ρούσβελτ, ο Ταφτ, ανέλαβε τα καθήκοντά του, ο Μπατ παρέμεινε. Οι δύο άντρες ήρθαν εξαιρετικά κοντά – οι περισσότερες φωτογραφίες από την προεδρία του Ταφτ δείχνουν τον Μπατ κοντά, ντυμένο με μια άψογη και εντυπωσιακή στολή. Στα παρασκήνια, ήταν βασικός διαπραγματευτής σε θέματα προϋπολογισμού. Σύμφωνα με τους New York Times , ο Μπατ είχε απομνημονεύσει τα ονόματα 1.280 καλεσμένων σε ένα κρατικό δείπνο και τους παρουσίασε όλους στον Ταφτ μέσα σε μία ώρα.

Το μοιραίο ταξίδι με τον Τιτανικό

Έζησε με τον Μιλέτ σε μια έπαυλη Φόγκυ Μπότομ (τώρα στεγάζει μια νομική κλινική του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσιγκτον), όπου άλλοι εργένηδες ενοικίαζαν περιστασιακά δωμάτια και όπου ο Μπατ και ο Μίλετ έκαναν θρυλικά πάρτι. Υπήρχαν συνεχείς φήμες ότι ο Μπατ επρόκειτο να ανακοινώσει τον αρραβώνα του με το τελευταίο κορίτσι της κοινωνίας, αν και λίγο πριν πεθάνει, είπε στους Times ότι ήταν εργένης τόσο καιρό που «καλύτερα να μείνει έτσι μέχρι το τέλος του κεφαλαίου».

Ο Μπατ και ο Μιλέ έφυγαν για την Ευρώπη τον Μάρτιο του 1912, μοιραζόμενοι την καμπίνα του πλοίου Βερολίνο.

Είχαν ξεχωριστά δωμάτια στο ταξίδι της επιστροφής στο Τιτανικό. Σε μια σύντομη στάση στην Ιρλανδία, ο Μίλετ έστειλε ένα γράμμα σε έναν φίλο του που επαινούσε το πολυτελές πλοίο και παραπονιόταν για «μια σειρά από αντιπαθητικές, επιδεικτικές Αμερικανίδες».

Ήταν το τελευταίο που θα άκουγε ποτέ κάποιος από αυτούς. Το πλοίο χτύπησε σε ένα παγόβουνο και άρχισε να βυθίζεται. Ένας επιζών είδε τον Μπατ να στέκεται κοντά στον Τζον Τζέικομπ Άστορ. Οι φήμες ότι ο Μπουτ συνόδευε γυναίκες σε σκάφη διάσωσης αποδείχθηκαν αργότερα ψευδείς.

Όταν ο Taft έμαθε για την καταστροφή του Τιτανικού, η πρώτη του σκέψη ήταν ο βοηθός του. Η πρώιμη κάλυψη στο The Post επικεντρώθηκε στον Butt και σε έναν άλλο εξέχοντα Ουάσινγκτον: «NO NEWS OF MAJ. BUTT OR CLARENCE MOORE», έγραφε ένας τίτλος της 17ης Απριλίου.

Οι Washington Times ανέφεραν έναν φίλο που είπε ότι «οι δύο άντρες είχαν μια συμπάθεια στο μυαλό που ήταν πιο ασυνήθιστη». Η Post είπε ότι ήταν οι «πιο στενοί φίλοι», συγκρίνοντάς τους με τους αρχαίους Έλληνες Ντέιμον και Πυθία, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν ο ένας για τον άλλον. Ο ιστορικός Τζέιμς Γκίφορντ, γράφοντας για το OutHistory , πρότεινε ότι αυτή η σύγκριση μπορεί να ήταν ένας πλάγιος τρόπος να σηματοδοτήσουν ότι ήταν ομοφυλόφιλοι.