Η Megan Dixon ζει με αδιάκοπο και αφόρητο πόνο εδώ και οκτώ χρόνια, ενώ, όπως λέει, οι γιατροί δεν κατάφεραν ποτέ να εντοπίσουν την ακριβή αιτία της κατάστασής της. Η ίδια πάσχει επίσης από Functional Neurological Disorder, μια διαταραχή κατά την οποία ο εγκέφαλος δυσκολεύεται να στείλει και να λάβει σωστά σήματα προς το σώμα.

Η Megan ανέφερε ότι αρρώστησε για πρώτη φορά στα 13 της, όταν πέρασε κοκκύτη και λοιμώδη μονοπυρήνωση. Έναν χρόνο αργότερα τα πόδια της άρχισαν σταδιακά να «σταματούν να λειτουργούν» και από τότε δεν περπάτησε ποτέ ξανά. Αρχικά διαγνώστηκε με μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα και υποβλήθηκε σε φυσικοθεραπείες, όμως τα πόδια της παρέμειναν τελείως τεντωμένα.

«Από εκεί και πέρα χειροτέρευα όλο και περισσότερο», είπε. «Άρχισα να πέφτω σε κατάσταση σαν κώμα. Στα 16 μου δεν μπορούσα πλέον να κάθομαι μόνη μου και άρχισα να χάνω την ικανότητα ομιλίας». Η νεαρή μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όταν οι γιατροί φοβήθηκαν ακόμα και για πιθανό εγκεφαλικό επεισόδιο. Όπως περιγράφει, επρόκειτο να παραμείνει για εξετάσεις τέσσερις ημέρες, αλλά τελικά έμεινε νοσηλευόμενη ενάμιση χρόνο.

Κατά τη νοσηλεία της στο Bristol Hospital έχασε την ομιλία, την κινητικότητα, τη δύναμη και την όρασή της, ενώ έμεινε παράλυτη από τον λαιμό και κάτω και χρειαζόταν ρινογαστρικό σωλήνα για να τραφεί. «Ένιωθα τα κόκαλα στα πόδια μου να τρίβονται μεταξύ τους, αλλά μου έλεγαν συνέχεια ότι ο πόνος ήταν στο μυαλό μου και δεν ήταν αληθινός», είπε. «Ούρλιαζα σιωπηλά 24 ώρες το 24ωρο».

Η Megan εξήγησε ότι τα πόδια της είχαν «κλειδώσει» τόσο πολύ, ώστε ακόμα και υπό αναισθησία οι γιατροί δεν μπορούσαν να λυγίσουν τα γόνατά της. «Το αριστερό μου πόδι είχε αρχίσει να λυγίζει προς τη λάθος κατεύθυνση κατά δέκα μοίρες», ανέφερε.

Όταν έγινε 18 ετών, πήρε εξιτήριο από το παιδιατρικό νοσοκομείο, όμως, όπως λέει, έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς ουσιαστική βοήθεια. Η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται, ενώ έξι διαφορετικοί χειρουργοί αρνήθηκαν να αναλάβουν την περίπτωσή της. Όταν τελικά βρέθηκε γιατρός πρόθυμος να βοηθήσει, η βλάβη στα γόνατά της είχε πλέον θεωρηθεί μη αναστρέψιμη.

Σήμερα, το αριστερό της γόνατο έχει λυγίσει προς τα πίσω σε γωνία 45 μοιρών, ενώ το δεξί ακολουθεί την ίδια πορεία. «Η μόνη επιλογή που μου έχει απομείνει είναι ο ακρωτηριασμός», είπε χαρακτηριστικά. Η 21χρονη αντιμετωπίζει επίσης επιληπτικές κρίσεις και χρόνιο πόνο, ενώ εξηγεί ότι ακόμα και οι πιο απλές καθημερινές κινήσεις είναι εξαιρετικά δύσκολες, όπως αναφέρει το δημοσίευμα της nypost.

«Δεν μπορώ να περπατήσω μόνη μου, οπότε μετακινούμαι σέρνοντας το σώμα μου ή χρησιμοποιώντας αναπηρικό αμαξίδιο», ανέφερε. «Για να ανέβω από το πάτωμα στο κρεβάτι χρειάζεται να με σηκώνουν άλλοι άνθρωποι». Η Megan αναμένεται να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό τον Αύγουστο και έχει ξεκινήσει καμπάνια συγκέντρωσης χρημάτων, στο GoDund Me για ηλεκτρικό αμαξίδιο και ιατρικό εξοπλισμό που θα της επιτρέψουν να αποκτήσει ξανά μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Παρά τη δύσκολη κατάσταση, προσπαθεί να παραμείνει αισιόδοξη. «Αυτή είναι η τελευταία και μοναδική μου επιλογή», είπε.

Η ίδια έστειλε και μήνυμα σε άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας: «Αν νιώθετε ότι κάτι δεν πάει καλά στο σώμα σας, ακούστε το και εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. Για έξι χρόνια με αγνοούσαν και τώρα η μόνη χειρουργική επιλογή που μου απέμεινε είναι δυστυχώς ο ακρωτηριασμός».