Η Κλερ Μπροσό διαγνώστηκε με μανιοκατάθλιψη σε ηλικία μόλις 14 ετών, έπειτα από μια περίοδο έντονης αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Τα επόμενα χρόνια, σύμφωνα με όσα έχει περιγράψει η ίδια, διαγνώστηκε επίσης με αγχώδη διαταραχή, χρόνια αυτοκτονικό ιδεασμό, διατροφική διαταραχή, διαταραχή προσωπικότητας, εξάρτηση από ουσίες και μετατραυματικό στρες, μεταξύ άλλων.

Σε ανοικτή επιστολή που δημοσίευσε νωρίτερα φέτος, αποκάλυψε ότι έχει αποπειραθεί επανειλημμένα να αυτοκτονήσει και ότι έχει λάβει θεραπεία από ψυχιάτρους, ψυχολόγους και συμβούλους ψυχικής υγείας σε ολόκληρη τη Βόρεια Αμερική. Όπως αναφέρει, έχει δοκιμάσει δεκάδες φαρμακευτικές αγωγές, ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και εναλλακτικές θεραπείες, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Παρότι δεν έχει σύζυγο ή παιδιά, η Μπροσό δηλώνει ότι περιβάλλεται από ανθρώπους που την αγαπούν. Ωστόσο, το 2021 αποφάσισε να αιτηθεί ένταξη στο καναδικό πρόγραμμα Ιατρικής Βοήθειας στον Θάνατο (MAiD), θεωρώντας ότι η ψυχική της κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Σήμερα, έχει προσφύγει δικαστικά κατά του καναδικού κράτους, ζητώντας το δικαίωμα στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία.

Το MAiD επιτρέπει σε ενήλικες με «σοβαρή και ανίατη ιατρική πάθηση» να τερματίσουν τη ζωή τους με τη συνδρομή γιατρού. Ωστόσο, οι περιπτώσεις όπου η πάθηση αφορά αποκλειστικά την ψυχική υγεία εξαιρούνται προς το παρόν από τη νομοθεσία. Αν και η άρση της εξαίρεσης είχε αρχικά προγραμματιστεί για το 2023, έχει ήδη αναβληθεί δύο φορές και πλέον τοποθετείται χρονικά στο 2027.

Η Μπροσό υποστηρίζει ότι αυτή η καθυστέρηση παραβιάζει τα δικαιώματά της και κάνει λόγο για διάκριση εις βάρος των ατόμων με ψυχικές ασθένειες. Μαζί με έναν πρώην πολεμικό ανταποκριτή που πάσχει από μετατραυματικό στρες, έχει καταθέσει προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο του Οντάριο.

Η προσωπική της διαδρομή περιλαμβάνει σημαντικές επαγγελματικές επιτυχίες. Υπήρξε άριστη μαθήτρια στο Μόντρεαλ, αποφοίτησε από το λύκειο στα 16 και σπούδασε υποκριτική σε αναγνωρισμένα ιδρύματα στον Καναδά και τη Νέα Υόρκη. Εργάστηκε σε μιούζικαλ, ταινίες, τηλεοπτικές παραγωγές και διαφημίσεις, ενώ συμμετείχε και σε γνωστές εκπομπές.

Παρά τη φαινομενική επαγγελματική σταθερότητα, η ίδια περιγράφει επαναλαμβανόμενα επεισόδια βαριάς κατάθλιψης, κατά τα οποία κατέφευγε σε αλκοόλ και ναρκωτικά και αντιμετώπιζε σοβαρές διατροφικές δυσκολίες. Το 2016, ύστερα από σοβαρό ατύχημα σε εκδήλωση βραβείων, αποφάσισε να διακόψει τις εξαρτήσεις της και εισήχθη σε μονάδα εντατικής ψυχιατρικής φροντίδας.

Ακολούθησε μια περίοδος σχετικής σταθερότητας, την οποία η ίδια περιγράφει ως «ύφεση». Ωστόσο, το 2021, εν μέσω επαγγελματικής στασιμότητας, αποπειράθηκε ξανά να βάλει τέλος στη ζωή της. Όπως έχει αναφέρει, σε μια περίπτωση κατανάλωσε τροφή στην οποία ήταν αλλεργική, ελπίζοντας σε θανατηφόρο αποτέλεσμα.

Πιστεύοντας τότε ότι η νομοθεσία θα άλλαζε εντός δύο ετών, οργάνωσε αποχαιρετιστήρια δείπνα με φίλους, συγγενείς και συνεργάτες, ανακοινώνοντας την πρόθεσή της. Η εκ νέου αναβολή της αλλαγής του νόμου την οδήγησε τελικά στη δικαστική οδό.

Η υπόθεσή της έχει πυροδοτήσει έντονη δημόσια συζήτηση στον Καναδά γύρω από τα όρια και τα κριτήρια της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας. Ακόμη και οι θεράποντες ψυχίατροί της εμφανίζονται διχασμένοι: κάποιοι θεωρούν το αίτημά της εύλογο, ενώ άλλοι εκτιμούν ότι υπάρχει ακόμη περιθώριο βελτίωσης της κατάστασής της και ότι το MAiD δεν θα έπρεπε να αποτελεί επιλογή σε αυτή τη φάση.

Το δικαστήριο καλείται πλέον να αποφανθεί σε μια υπόθεση που αγγίζει τα όρια της ιατρικής, της ηθικής και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μια χώρα όπου η συζήτηση για την υποβοηθούμενη αυτοκτονία παραμένει βαθιά διχαστική.