Η ιδέα της μετά θάνατον ζωής παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα της ανθρωπότητας. Για πολλούς αποτελεί θέμα πίστης, για άλλους φιλοσοφίας. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που επιχειρούν να την προσεγγίσουν επιστημονικά. Ένας από αυτούς είναι ο δρ Μάικλ Γκίλεν, πρώην λέκτορας του Χάρβαρντ, με διδακτορικά στη φυσική, τα μαθηματικά και την αστρονομία.

Σε άρθρο του, ο Γκίλεν ισχυρίζεται ότι μπορεί να εντοπίσει πού θα μπορούσε να βρίσκεται ο Παράδεισος, όχι μεταφορικά, αλλά κυριολεκτικά. Όχι μέσα στο Σύμπαν, αλλά πέρα από αυτό.

Η θεωρία ξεκινά από τον Χαμπλ

Βασικό εργαλείο της σκέψης του είναι το έργο του αστρονόμου Έντουιν Χαμπλ, ο οποίος τη δεκαετία του 1920 απέδειξε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται. Όσο πιο μακριά βρίσκεται ένας γαλαξίας από τη Γη, τόσο πιο γρήγορα απομακρύνεται. Το εύρημα αυτό ήταν τόσο καθοριστικό, ώστε η NASA να ονομάσει προς τιμήν του το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.

Σύμφωνα με τον Γκίλεν, αν ένας γαλαξίας βρισκόταν σε απόσταση περίπου 273 δισεκατομμυρίων τρισεκατομμυρίων μιλίων από τη Γη, τότε θα απομακρυνόταν με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό το όριο ονομάζεται Κοσμικός Ορίζοντας.

Τι είναι ο Κοσμικός Ορίζοντας

Ο Κοσμικός Ορίζοντας είναι το σημείο πέρα από το οποίο δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε τίποτα. Όχι επειδή δεν υπάρχει κάτι εκεί, αλλά επειδή το φως από εκεί δεν μπορεί να φτάσει ποτέ σε εμάς. Σύμφωνα με τη θεωρία της ειδικής σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, τίποτα υλικό δεν μπορεί να ταξιδέψει ταχύτερα από το φως.

Ο Γκίλεν υποστηρίζει ότι στον Κοσμικό Ορίζοντα ο χρόνος σταματά. Και αυτό, κατά τον ίδιο, ταιριάζει απόλυτα με τις θρησκευτικές περιγραφές ενός τόπου αιώνιου, έξω από τη φθορά και τον χρόνο.

Εκεί όπου θα μπορούσε να βρίσκεται ο Παράδεισος

Σύμφωνα με τον πρώην λέκτορα του Χάρβαρντ, ο Παράδεισος δεν βρίσκεται μέσα στο γνωστό Σύμπαν, αλλά πέρα από τον Κοσμικό Ορίζοντα. Ένα ολόκληρο «κρυφό» Σύμπαν, μόνιμα απρόσιτο, στο οποίο ο χρόνος δεν κυλά όπως τον γνωρίζουμε.

Ο ίδιος συνδέει αυτή την ιδέα με βιβλικές αναφορές που μιλούν για τον Θεό «ψηλά», πάνω από τον ουρανό. Όπως εξηγεί, η Βίβλος κάνει διάκριση ανάμεσα στον ουρανό της ατμόσφαιρας, τον ουρανό του διαστήματος και τον ανώτερο ουρανό, εκεί όπου «κατοικεί ο Θεός».

Ο Γκίλεν προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας πως ό,τι υπάρχει πέρα από τον Κοσμικό Ορίζοντα προηγείται ακόμη και της Μεγάλης Έκρηξης. Εκεί βρίσκονται, σύμφωνα με τη σύγχρονη κοσμολογία, τα αρχαιότερα ουράνια αντικείμενα και ίσως μια πραγματικότητα που δεν υπόκειται στους γνωστούς φυσικούς νόμους.

Κατά τον ίδιο, πρόκειται για έναν κατοικήσιμο τόπο, όχι από υλικές μορφές ζωής, αλλά από «φως και οντότητες που μοιάζουν με φως».

Πόσο στέκει επιστημονικά

Οι ισχυρισμοί του Γκίλεν δεν αποτελούν αποδεδειγμένη επιστημονική θεωρία. Βασίζονται σε υπαρκτές κοσμολογικές έννοιες, αλλά η σύνδεσή τους με τη θρησκευτική έννοια του Παραδείσου παραμένει προσωπική ερμηνεία.

Όπως παραδέχεται και ο ίδιος, δεν υπάρχει τρόπος να επιβεβαιωθούν αυτοί οι ισχυρισμοί. Ο Κοσμικός Ορίζοντας είναι, εξ ορισμού, απρόσιτος. Ίσως γι’ αυτό η ιδέα του Παραδείσου παραμένει, τελικά, ένα θολό σημείο ανάμεσα στην επιστήμη, τη φιλοσοφία και την ανθρώπινη ανάγκη να ερμηνευτεί το ακατανόητο.