Είχε συλληφθεί για υποθέσεις φοροδιαφυγής - «Θα αποφυλακιστώ σήμερα το μεσημέρι ή το απόγευμα»

«Σήμερα το μεσημέρι ή το απόγευμα βγαίνω. Μου είπε η κόρη μου οτι σήμερα βγαίνω...» με αυτά τα λόγια ο Μπάμπης Βωβός, ο επιχειρηματίας και κατασκευαστής που συνελήφθη το απογευμα του Σαββάτου στο σπίτι του στην Κηφισιά για υποθέσεις φοροδιαφυγής δίνει το στίγμα των εξελίξεων στην υπόθεση του.

Ο 87χρονος έπειτα από δυο 24ωρα στο νοσοκομείο του Κορυδαλλού, παίρνει εξιτήριο και μιλώντας στο protothema.gr, περιέγραψε με δυο κουβέντες την κατάσταση στην οποία βρίσκεται μετα τη σύλληψη του «Μια χαρά και δυο τρομάρες ειμαι. Εχω πνιγεί... Είμαι στο τέλος και βγαίνω..».

Οι πληροφορίες λένε οτι οι δικηγόροι του έκαναν προσφυγή και κατάφεραν να κάνουν συγχώνευση ποινών, μετατροπή σε χρηματική ποινή και δοσοποίηση χρεών στην εφορία.

Το έγγραφο θα διαβιβαστεί στη διεύθυνση των φυλακών και έτσι είναι θέμα χρόνου ο 87χρονος να οδηγηθεί εκτός φυλακής.

Ποιος είναι ο Μπάμπης Βωβός

«Πήγαινε στη Χωροφυλακή, να γίνεις αξιωματικός. Αριστούχος είσαι, είναι βέβαιο ότι θα πετύχεις. Θα είσαι εσωτερικός, δεν θα πληρώσουμε τίποτα»: ήταν η νέτη σκέτη προτροπή των γονιών προς το όγδοο παιδί μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας στα Φιλιατρά Μεσσηνίας σε χρόνια δύσκολα και σκληρά. Χωροφύλακας ή αγροφύλακας, σημασία έχει ότι ο πιτσιρικάς δεν είχε αυτά τα σχέδια για το μέλλον του. Ασφυκτιούσε σε ένα σπίτι όπου ένιωθε σαν τον τελευταίο τροχό της αμάξης, όπου έπρεπε να υπακούει στις γονικές διαταγές, να εκτελεί τις αδελφικές εντολές, να είναι απλώς μια μονάδα μέσα σε ένα πλήθος, από το οποίο πάσχιζε να ξεπροβάλει το δικό του κεφάλι.

Αυτή η δυσάρεστη αίσθηση της ασημαντότητας, του να νιώθει συνεχώς αόρατος και μη υπολογίσιμος, έγινε στην πορεία μια μοναδική πηγή ενέργειας και πείσματος που γέννησε το δικό του όραμα. Αριστος μαθητής σε μια εποχή όπου τα γράμματα ήταν για λίγους και εκλεκτούς, κατάλαβε νωρίς ότι έπρεπε να θωρακιστεί με γνώσεις, να αποκτήσει κάποια κατάρτιση για να καταφέρει να εξελιχθεί, να γίνει όχι μόνο κάποιος, αλλά μεγάλος και τρανός. Τη δεκαετία του ’50 ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο ζητώντας μια μικρή οικονομική βοήθεια από τα μεγαλύτερα αδέλφια του που ήδη δούλευαν.

Σύντομα θα εργάζεται και ο ίδιος πιάνοντας την πρώτη του δουλειά ως πολιτικός μηχανικός στο γραφείο Καλφόπουλος - Νικολαΐδης, στην οδό Στουρνάρη, ενώ το ’57 η γνωριμία του με δύο Μυκονιάτες, τους Γιάννη Ζουγανέλη και Παναγιώτη Φαμέλη, θα σταθεί κομβική για την πορεία του. Με τους δύο εργολάβους αγόραζαν και πουλούσαν ακίνητα στη Μύκονο και μέσα σε λίγα χρόνια απόκτησε μεγάλα κέρδη. Η πρώτη μεγάλη δουλειά ήρθε επί χούντας, το ’68, κατασκευάζοντας το υπουργείο Δημοσίων Εργων, γωνία Αλεξάνδρας και Τρικούπη, ενώ το ’75 επί Τσάτσου συμμετείχε στην ανακαίνιση του Προεδρικού Μεγάρου.

Ηδη όμως έχει ιδρύσει τη δική του εταιρεία το 1974, φτιάχνοντας το πρώτο κτίριο των γραφείων του στη λεωφόρο Κηφισίας 32, για το οποίο έλεγε αργότερα: «Εκανα όλα τα λάθη μαζεμένα καθώς ήμουν άμαθος».

Ηταν και το πρώτο γυάλινο κτίριο που έφτιαξε κατά τα πρότυπα εκείνων που έβλεπε στη Νέα Υόρκη και τα ζήλευε, μόνο που δεν διέθετε τις ίδιες προδιαγραφές. Εκείνη την εποχή ταξίδευε συνεχώς συλλέγοντας εικόνες, εμπειρίες και τάσεις, για να περάσει στο επόμενο μεγάλο βήμα. Σε συνεργασία με Ελληνες, Αμερικανούς και Ιταλούς αρχιτέκτονες θα φτιάξει το ’77 τον Πύργο Atrina, το γυάλινο εμπορικό κέντρο στην Κηφισίας που θα γίνει το εφαλτήριο μιας πυρετώδους κατασκευαστικής πορείας. Με τη βοήθεια της μεταφοράς του συντελεστή δόμησης, πίστευε ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα νέο κέντρο κοντά στο Μαρούσι, δεδομένου ότι μια λεωφόρος διευκόλυνε τα μάλα την ταχεία κίνηση.